Aangekomen in Nederland!

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Sunday September 10, 2006

Na nog een middag en avond in Darwin gespendeerd te hebben (en daar mensen voor de zevende keer tijdens de reis ontmoet te hebben) zijn wij ’s-ochtends vroeg om 4 uur opgestaan om de shuttle bus naar het vliegveld van 5 uur te halen. Na een reis van 33 uur (via Alice Springs, Perth -> overstappen, Singapore ->overstappen, Londen -> overstappen) zijn we op Schiphol beland. Aldaar erachter gekomen dat de bagage ons t/m Londen is gevolgd. Na nog op het volgende vliegtuig te hebben gewacht zijn we maar naar Huis gegaan omdat we de volgende dag moesten werken! Tja, de vakantiedagen waren op. Zodadelijk ga ik nog de laatste foto’s uploaden. Ik wil iedereen bedanken voor de mailtjes en interesse die ze in mijn reis getoond hebben. Bedankt!

Utrecht, 10 september, 10:35 uur lokale tijd

Aangekomen in Darwin!

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Monday September 4, 2006



Sinds de vorige weblog zijn er bijna twee weken overheen gegaan. Een tijd die wij voornamelijk in de outback hebben doorgebracht, en waar de moderne tijd zoals internet/GSM en een normale douche nog moet worden uitgevonden. Ik zal hieronder in het algemeen weergeven wat we hebben gedaan, en daarna even in het “ kort” per dag. De laatste middag in Broome hebben we nog gezwommen op het fameuze cable Beach bij Broome. ’s Avonds een All you can eat buffet genomen in een restaurant omdat dit voorlopig de laatste fatsoenlijke maaltijd is. Hierna gaan we namelijk de Kimberleys in. Een onherbergzaam gebied in het noord-westen van Australië. Ruwweg gelegen tussen Broome en Kununurra (1000 km). Het bestaat uit vele rivieren die diepe ravijnen hebben uitgesleten en boab bomen. Dwars door de Kimberleys loopt de fameuze Gibb River Road. Deze zandweg is in de 60’er jaren aangelegd om vee te kunnen transporteren van alle enorme boerderijen (tot wel 500.000 hectare per boerderij). Dit is dus een zeer afgelegen gebied waar je niet al te veel mensen tegen komt. De mensen die je spreekt en ziet zijn vooral op weg naar het zuiden “omdat het in het noorden zo warm is”. En dat terwijl ik zes weken geleden nog mensen heb gesproken die naar het noorden gingen omdat het hier (Melbourne, Adelaide) zo koud is! Daarnaast zijn de schoolvakanties afgelopen zodat het overal weer rustig is. De meeste tijd hebben we dus weer op natuurcampings geslapen, en zodoende dus afgesloten van de voorzieningen. De Kimberleys lijkt echter wel een grote voliere. Overal zie en vooral hoor je vogels (ook ’s nachts!) zoals Kaketoes, Lorekieten, Cockabura’s en de bowerbird, etc. De hele dag door en vooral rond de schemering hoor je de beestjes tekeer gaan. Ondanks dat er geen GSM-netwerk aanwezig is, hoor je toch steeds het geluid of je een SMSje hebt ontvangen. We hebben deze vogel dan ook maar omgedoopt tot SMS vogel. Een ander punt is het als je ’s nachts opstaat om te gaan plassen je overal om je heen in de struiken geritsel hoort van van alles dat daar ’s nachts rond dwarrelt (spinnen, slangen, etc.). Dus maar niet te veel aan denken en snel de tent weer in. Over een paar dagen zal ik ook de foto’s weer op het net zetten zodat jullie kunnen zien wat ik steeds bedoel in mijn verhaal.
 

Dag 1:
Vroeg op, eerst 400 km naar het oosten gereden (over Highway) tot Fitzroy Crossing. Bij dit plaatsje ligt Geikie gorge. Deze gorge is anders dan de andere gorges aangezien deze gorge tezamen met Tunnel Creeck en Windjana Gorge deel uitmaken van de Napier Range en gelegen zijn aan de Lennard Rivier. De Napier range was 350 miljoen jaar geleden gewoon het “ great barrier reef” van Australië. De rotsen zijn dus een soort van koraal waarin ook nog allerlei versteende zeedieren in terug te vinden zijn. En nu worden de rotsen dus doorklieft door de Lennard River. In Geikie gorge hebben we dan ook ’s middags een boot toer gedaan. Heel spectaculair, een beetje als Katherine Gorge. Na afloop hebben we dan ook nog maar een wandeling gemaakt langs de rotsen en het water. Overnacht op een camping in Fitzroy Crossing.
 

Dag 2:
Op deze dag hebben we eerst de bandenspanning verlaagd om de kans op een lekke band te verminderen en vervolgens zijn we het zandpad op weg naar de Gibb River Road opgereden. De komende week en 1000 km zullen we dus geen asfalt meer zien. Eerst Tunnel Creek N.P. bekeken. Dit bestaat uit een lange grot (ca. 800 meter) waar een rivier doorheen stroomt. In onze zwembroek en bewapend met een zaklamp zijn we deze tunnel dan maar ingelopen. Halverwege liep Marcel tegen een waterslang (nee, niet die van Gardena!) aan. Vond ie niet leuk, raar!?
Aangezien halverwege een stuk van het plafond was ingestort kreeg je toch een goed beeld van de tunnel. Uiteraard zaten er ook weer vele grote vleermuizen (vliegende vossen) die om je oren heen fladerden. Aan het einde van de tunnel hebben we nog Aboriginal tekeningen gezien. Daarna nog even de ruines van het oude politiebureau van Lillimura bekeken. Een plek waar een grootscheepse slachting op de Aboriginal bevolking is begonnen. ’s Middags tent opgezt in Windjana Gorge en die daar ook met een fikse wandeling vereerd. De (zoetwater) krokodillen liggen hier met bosjes op de rivierbedding te zonnen. En laat nu net daar het wandelpad langs lopen……
 

Dag 3:
Op deze dag zijn we dan echt de Gibb river road opgereden richting Kununurra. De eerste stop was de Lennard River gorge. Hier weer een wandeling genaakt waarbij je de laatste 50 meter vrijwel stijl naar beneden moest klimmen. Maar het was de moeite waard aangezien je hier onder aan een waterval heerlijk (krokodil-vrij) kon zwemmen. Wel lag er nog een grote hagedis te zonnen die net uit het water was gekropen….
Daarna door naar Bell groge die in de Leopold range gelegen is. Hier tent opgezet op een veel te grote campeerplek en vervolgens een bloedhete wandeling naar de gorge gemaakt. Ook hier weer een waterval, maar daart kon je heerlijk liggen onder een natuurlijk afdakje van rotsen.
 

Dag 4:
Weer verder gereden, en als eerste de weg genomen naar Frank Hahns Boab tree. De weg ging door allerlei weilanden heen, dus moest iemand steeds uitstappen om het hek voor de koeien open en dicht te doen. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wie Frank Hahn was, maar hij heeft wel een hele tijd geleden FH in een Boab boom gekrast, en zodoende zijn wij er speciaal naartoe gereden (staat namelijk op de kaart). De Boab boom komt specifiek in de Kimberleys voor en zier eruit als een boom uit een sprookje. Hele dikke stam van waaruit als het ware weer gewone bomen groeien. Ik vind ze erg grappig, en je ziet ze hier dan ook overal staan. Na Frank Hahn’s Boab tree zijn we Adcock groge gaan bekijken. Behalve de weg ernaartoe niet spectaculair. Een waterdruppel-val. Daarna door naar Galvans gorge die op zich wel aardig was, en je kunt er zelfs zwemmen, wat we niet hebben gedaan want we hebben daarna onze tent opgezet bij Manning Gorge (wel eerst bij Mount Barnett Roadhouse een vergunning kopen!). Ondanks dat het alweer bloedheet was, en onze tent vlakbij een meertje lag, zijn we toch eerst een paar uur gaan wandelen naar de Upper Manning Gorge. Hier kon je weer heerlijk zwemmen in een prachtige omgeving.
 

Dag 5:
’s Ochtends nog gestopt voor een wandeling naar de Barnett River Gorge. Deze gorge hebben we alleen van boven gezoien en wij zijn hem dus niet in geweest. Vervolgens de Gibb River Road weer afgereden. Na de afslag naar Kalumburu werd de weg steeds slechter, maar het landschap steeds mooier! Overal paperbarks tree (witte eucalyptus bomen) die op steppe-afstand van elkaar staan en schitterende rotsformaties. Wel moesten we nog de Pentecoast River over. Een rivier van zo’n 60 meter breed met stromend water en het begin van de magniefieke Cockburn ranges op de achtergrond. Hierna kwam al snel de afslag naar El Questro. Dit is een boerderij van 400.000 hectare waar je ook kan camperen, en ze hebben zelfs een restaurant (en douches!!!!!). helaas moest je hiervoor reserveren (voor het restaurant dan, niet voor de douches), en dat hebben we dan ook maar meteen voor de volgende dag gedaan.
 

Dag 6:
Vlak bij El Questro is een warmwater bron: Zebedee springs heten. Een klein paradijs. Onder aan de rotsen, en omgeven van de Livingstone palmen ligt dus de warmwater bron. Via allerlei kleine stenen en rotsen sijpelt het water in kleine poeltjes alwaar de palmen pal langs en in groeien. Hier heerlijk een paar uur in het water gelegen. Vogels, vlinders en het kabbelen van het water dat via mini-water-valletjes naar beneden klerreren en overal palmen om je heen: Heerlijk!
’s Middags hebben we de wandeling gemaakt naar Emma Gorge. Ook hierbij heeft een recente cycloon weer veel verwoest. Boven aangekomen hebben we gezwommen bij de waterval die nu (in het droge seizoen) beperkte proporties heeft aangenomen. ’s Avonds lekker een 350 gram grote steack besteld in het restaurant; eindelijk weer eens lekker gegeten.
 

Dag 7:
Nadat we uitgecheckt hadden en we eindelijk onze watertanks weer eens aan het vullen waren was er grote commotie. Een bosbrand bij Zebedee springs. Omdat de ontsluitingsweg er vlak langs loopt zijn we maar snel weggegaan voordat we door het vuur ingesloten zouden worden. Hoe het nu gesteld is met Zebedee Springs weet ik dus niet. Vervolgens de Gibb River Road helemaal afgereden totdat we weer op de highway terecht kwamen. Wat een genot. Een auto die niet steeds aan het trillen is. Wel bleef er maar stof uit het ventilatie systeem van de auto komen. Ook hebben we op de Gibb River Road geen lekke banden gekregen!! We hebben wel vele auto’s gezien die dat wel hadden. Bij een roadhouse weer volgetankt en ijs gekocht voor de koelbox: Koud Bier!!!!
Daarna naar het zuiden gereden alwaar de “weg” naar de Bungle Bungle (Purnulu N.P.) begint. Dit pad bestaat uit haakse bochten, stijle hellingen die abrupt eindigen (en dan maar zien waar de weg naartoe gaat). De weg ernaartoe (50 km) in Rally style genomen en dus flink wat auto’s ingehaald. Er stond 3 uur voor gepland, maar we waren er al na 1 ½ uur. Dus hadden we nog tijd om één wandeling van 2 uur te maken in het park voordat we onze tent weer moesten opzetten.
 

Dag 8:
De Bungle Bungle’s of Purnulu National Park is pas in 1983 “ontdekt” door een televisieploeg die er toevallig verzeild was geraakt. Het bestaat uit koepelvormige rotsformaties uit rood/zwart gesteente. De stenen zijn zwart geworden door de inwerking van cyanobacterien. De eerste dag hebben wij gewandeld bij Echidna Chasm (een grote spleet in de rots). De tweede dag hebben we ’s ochtends gewandeld bij Piccaninny Creeck (Cathedral Gorge, Piccaninny walk en Domes walk) en ’s middags bij de Mini Palms gorge. De zonsondergang hebben we bekeken bij Walangindji lookout. De Bungle Bungle’s of Purnulu National Park is één van mijn hoogtepunten van Australië.
 

Dag 9:
Dit is voornamelijk een reisdag geweest van de De Bungle Bungle’s of Purnulu National Park via Kununurra (inkopen gedaan) en Lake Argyle (groot kunstmatig meer voor irrigatiedoeleinden (hier hebben we gelunched) naar Keep River National Park (3 km over de grens van West Australië alwaar we 7000 km hebben gereden!). Daarna nog de Aboriginal rotstekeningen gezien en vervolgens camp opgezet.
 

Dag 10:
Deze dag hebben we geheel doorgebracht in Keep River National Park en aldaar alle wandelingen gemaakt die mogelijk zijn. Waren we om 14:00 uur mee klaar (12 km in totaal). De rest van de middag dus maar op de “camping” gezeten. Wel zitten we nu in de Northern Territory en is de klok 1 ½ uur vooruitgezet. Dus pas om 19 uur donker en om 7 uur licht. Eindelijk weer eens normale tijden!
 

Dag 11:
Weer een reisdag. Dit maal van Keep River National Park via Katherine (gelunched) naar Litchfield National Park. Net voor zonsondergang gezwommen bij het pittoreske Florence Falls. Hier ben ik twee jaar geleden ook al geweest. Overnacht op de camping bij Florance Falls (o, ja: samen met 200.000.000.000 vliegen).
 

Dag 12:
Vertrokken vanuit Litchfield National Park. Op de weg nog de Termite Mounts bekeken. Dit zijn velden vol met termieten heuvels (2 soorten: Kathedraal vormige en Magnetische (dit zijn platte hevels die noord-zuid gericht zijn)). Daarna doorgereden naar Darwin om in te checken in het Hostel. Vanwege een computerprobleem kon dit niet, zodat we uiteindelijk de auto om één minuut voor 12 hebben ingeleverd (uiterste inlevertijd was 12:00 uur: No Worries!). In totaal hebben we precies 8011 km gereden. Tezamen met de 4000 die ik al over het land had gemaakt heb ik in deze vakantie dus 12.000 km over land afgelegd. Nu vanmiddag dus nog wat in de stad rondgehangen. Vanavond lekker eten en morgenochtend vertrek de shuttle bus om 5 uur naar het vliegveld. 33 uur later zullen we dan weer in Nederland aankomen (na 7 zeven weer op vaderlandse bodem!). Ik zal dan de foto’s op het net zetten!
 

Darwin, 4 september 18:00 uur

Aangekomen in Broome (+ nieuwe foto’s)

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Wednesday August 23, 2006

Wij zijn nu dus de steenbokskering overgestoken en nu zie je ook weer de termietenheuvels in het landschap verschijnen, samen met de vliegen die ook al weer allom vertegenwoordigd zijn. Ook begint het al weer langzaam lente te worden aangezien vele planten langs de weg aan het bloeien zijn (vele paarse, maar ook gele, rode en blauwe => zie foto’s). Daarnaast zijn de dagen erg kort; de zon gaat om 18:00 uur onder en hij of zij (ook de zon is geemancipeerd!) komt pas tegen een uur of zeven weer boven de horizon uit. Dit tezamen met het feit dat de kangoeroes op het licht van de koplampen aflopen maakt dat we in de regel om 8:00 wegrijden en voor 18:00 uur weer binnen moeten zijn. Aangezien we geen écht goede lamp hebben gaan we dus tussen 21-22 uur naar het spiksplinternieuwe luchtbed+kussen+slaapzak. Hierdoor ben ik alweer aardig bijgeslapen. De afstanden tussen de nationale parken zijn erg groot en de tussenliggende dorpjes, roadhouses én wegen zijn erg klein. (Soms vragen we ons af wanneer dat dorpje dat op de kaart staat nou komt, maar dan blijkt het óf niet meer te bestaan, óf bestaat het uit slechts één huis!). Omdat er erg weinig verkeer is schiet het toch aardig op, mede omdat we elkaar steeds afwisselen. West-Australië is een enorm grote staat en we hebben nu al 4700 km gereden en zijn er nog steeds niet uit (Australië bestaat uit een aantal redelijk zelfstandige staten). De auto rijdt goed, alhoewel hij (ja, een auto is wel nog altijd mannelijk!) nog steeds erg lomp en een bééétje te groot is voor met z’n tweeën. Gelukkig heb ik de cassette-converter voor op de i-pod meegenomen (vooruitziende blik dat ze hier in een nieuwe auto nog een cassettespeler stoppen) zodat ik alle muziek kan afspelen die ik heb (40 Gb). Omdat we meestal in Nationale Parken slapen hebben we meestal geen voorzieningen (afgezien van iets dat we in goed Nederlands een latrine noemen). We hebben wel afwaswater etc. bij ons maar jezelf wassen is niet mogelijk. Zo heb ik me dan ook al in de zee gewassen, en ook is een frisse duik in een meertje altijd lekker. Toen we eergisteren voor het eerst weer in de civilisatie terechtkwamen (lees: camping bij een roadhouse) kon ik me dan ook voor het eerst sinds vijf dagen warm douchen. Nou met douchen alleen krijg je alles (en dan bedoel ik ook alles!) niet schoon. Bij het afdrogen doet de handdoek de rest van het werk. Het fijne rode stof gaat echt overal inzitten: in alle poriën, vezels van stoffen etc. Het eerste dat we in Broome gedaan hebben is meteen alles wassen. Waarschijnlijk zinloos aangezien morgen alles weer onder het stof komt te zitten. Maar dan lijkt het nog wat. Daarnaast hebben we gisteren ook maar meteen een grote steak met fritjes besteld in het beste restaurant van Broome. Want met het ingeblikte voedsel heb ik het zo langzamerhand wel gehad (tip voor de uitvinders onder ons: Een blik met houdbare biefstuk (medium) mét peppersaus en fritjes ontwikkelen). De realiteit: een blik met Nederlandse (!) knakworstjes met aardappelpuree (uit een pakje) en dopertjes (mét mintsmaak, waarom mint? dat smaakt er helemaal niet bij!).
 
Dag 1:
Tom Price is dus een mijnstadje dat volledig in eigendom (d.w.z. alle gebouwen, huizen, wegen etc.) is van de Hamersley Iron company. Er wonen zo’n 4000 mensen (waarvan 1000 jongeren) die alle voor de mijnindustrie werken.  Tom Price heeft een groene uitstraling, je ziet zelfs palmbomen in het straatbeeld. Dit alles (tezamen met echt enorme salarissen) om het werken voor de mijnen zo prettig mogelijk te maken (Veel jonge volwassenen kiezen ervoor om vijf jaar zo te leven, veel te sparen, en dan weer terug te gaan naar de grote stad waar ze dan in één keer een huis kunnen kopen). Het stadje is tezamen met de mijn in 1964 gesticht, nadat er in het gebied (Pilbara) in 1962 enorme hoeveelheden ijzererts is gevonden. Ook is er een 330 km lange spoorweg aangelegd naar het noorden (de kust) om het ijzererts af te voeren. Het bijbehorende zandpad hebben wij gebruikt om er weer weg te komen. De eerste dag hebben we dus op de camping van Tom Price doorgebracht, en gedinneerd bij de plaatselijke chinees die weer oosters gezellig was (lees: TL-licht, plastic borden én tafellaken en het drinken werd in blik naar je toegegooid (wel even vangen) als je er om vroeg.
 

Dag 2

De volgende ochtend zijn we naar Karijini N.P. gereden en hebben daar ons camp voor drie dagen opgezet (aanvankelijk 2 dagen, maar toen we zagen hoe mooi het was drie dagen). Daarna een wandeling gemaakt van ca. 5 uur door werkelijk één van de mooiste kloven (gorges) van Australië. De wanden zijn bijna van puur ijzer en is rood /bruin uitgeslagen van de roest. De wanden zijn opgebouwd uit lagen ijzererts en in de kloof stroomt een riviertje met een waterval en verschillende meertjes. Het pad ernaartoe is glad en glibberig, maar absoluut de moeite waard. Wat een mooie kloof! De kloof heet Dales Gorge en wij zijn er via de Threeways Lookout ingegaan. Vervolgens naar de Circulair Pool gelopen en daarna via de Fortescue Falls bij de Fern Pool beland alwaar we gezwommen hebben. Het water was precies de goede temperatuur; niet te koud, maar ook niet te warm om je lekker op te frissen. En dan maar denken dat ik gorges moe zou worden. We hebben er nog vele te gaan…
 
Dag 3
De volgende ochtend zijn we teruggereden naar Tom Price en hebben daar een mijntoer gedaan. Aangezien het dagmijnbouw is (blue sky mining) (een heel groot gat in de grond) kon je er met een toerbus tussen de werkelijk enorme dumptrucks in rijden (alleen de banden zijn al 3,7 meter hoog). Indrukwekkend om te zien op welke schaal het allemaal gebeurt. 51% van het ijzererts gaat overigens naar China. ’s Middags zijn we naar het noord-westen van het park gereden (uiteraard via een zandpad) en de Hamersley gorge bekeken. Helaas heeft een cycloon er aan het begin van het jaar huisgehouden en de kloof erg beschadigd. Het uitzicht op de eerste pool was nog wel indrukwekkend omdat daar de aardlagen 45 graden verdraaid zijn én door elkaar heen geschut (probeer daar maar eens overheen te lopen zonder te vallen (of je zonnebril te verliezen hé Marcel?). Ook zaten we toen nog maar zo’n 45 km van Wittenoom af  dat een berucht asbestgebied is. Het plaatsje en de omgeving staat offcieel niet meer op de kaart omdat alles: wegen, huizen, grond etc. uit grijze asbest bestaat. Hier zijn we dus maar met een grote boog omheen gereden. Bij zonsondergang kleurt de Australische grond en rotsen altijd werkelijk schitterend van fel rood tot donkerbruin. Dit hebben wij op de terugweg dan ook goed kunnen zien aagezien we te laat (met het donker) weer terug waren bij ons camp waar de dingo’s ons opwachten.
 

Dag 4

De dingo’s hebben dus weer rond de tent gesnuffeld en de halve nacht door lopen huilen. Aan de ene kant zijn het net honden, maar wel weer een soort die terug tot wolven aan het evolueren zijn. In dit park zijn ze echter wat aan mensen gewend zodat ze de hele tijd bij de tent of auto blijven rondhangen. Op deze dag hebben we alle andere gorges en lookouts bekeken die er in het park waren (Weane Gorge, Oxers lookout, Hancock Gorge, Joffre Gorge en  Kalamina Gorge). Het meest indrukwekkend was de wandeling naar de handrail pool in Weane Gorge waar je helemaal door het water moest waden en waar de gorge op een gegeven moment nog maar een halve meter breed was terwijl het water met hoge snelheid tussen je benen aan het spoelen is. Hier lag ook een groene slang met rode staart te zonnen die we begrijpelijkerswijze maar hebben laten liggen….. op tijd teruggereden naar ons camp en net voor zonsondergang nog maar weer even opgefrisd bij Fortescue Falls.
 

Dag 5

Op deze dag zijn we dus via het zandpad langs de spoorlijn naar het noorden gerden alwaar we vroeg in de middag aankwamen bij Millstream N.P.. Dit is een oase in de woestijn waar we in één korte (ca. 6 km) wandeling alle soorten landschappen hebben gezien: rivierlandschap met bomen (ook half door cycloon verwoest, woestijn (met alleen gras en struiken), bos (mooie gumtrees) en een echte oase (nee, niet die van Punica!) met palmbomen, en een vijver met waterlelies. Millstream zelf is een oude boerderij die is opgekocht door de staat om er een nationaal park van te maken. We hebben overnacht aan de rand van de rivier, waar je met een trappetje een heerlijk duik in kon nemen (zie foto’s).
 

Dag 6

De volgende ochtend zijn we naar Chicester N.P. gereden waar we een stuk van de oude camel track hebben gelopen. Ondanks dat dit park vlakbij Millstream is gelegen is het landschap toch weer erg anders: Veel heuvels en de rotsen zijn bijna zwart. Na de wandeling een frisse duik genomen in de Pyton Pool. Altijd leuk om samen met je vriendjes te gaan zwemmen. Daarna doorgereden naar het noorden alwaar we na een uurtje op de Great Northern Highway (nr:1) aankwamen en richting Broome zijn gereden. Deze Highway is dus een gewone tweebaansweg, maar wat heerlijk om na al die dagen weer op een comfortabele weg te rijden. Geen getril meer of rotsen die op de weg liggen: heerlijk!. Helaas moesten we ca. 450 km voor Broome bij Pardoo Roadstation overnachten omdat het donker werd.
 

Dag 7

Gisteren zijn we dus doorgereden naar Broome. We hebben nog een tussenstop gemaakt bij 80 mile beach. Dit strand dat in werkelijkheid 200 km lang is bestaat uit prachtig wit zand dat een beetje aan elkaar blijft kleven (ideaal voor het bouwen van zandkastelen). Zover als je kan kijken (links én rechts) zie je hetzelfde: wit zand, met om de 10 meter een visser die in de branding staat. Dus even rekenen: 200 km = 200.000 meter; delen door 10 = 20.000 vissers! Dat is dus de werkelijke hobby van de Australieers!. Met de lunch zijn we aangekomen in Broome. Hebben dus de was gedaan, de digitale foto’s op het net gezet (zie links rechts) en de analoge foto’s weggebracht om te ontwikkelen. Als het nog lukt zet ik ook deze foto’s nog wel even op het net. De gewone digitale foto’s zijn allemaal aan de lichte kant vanwege het zonlicht. Ik ben benieuwd hoe de analoge foto’s zijn geworden mét polarisatie filter.
 

De komende dagen

Vandaag maken we de auto dus weer klaar en slaan we voor nog weer zo’n 10 dagen voedsel in om daarna de Kimberleys in te trekken. Vooral de Gibb River Road moet een uitdaging zijn. Dit betekent dat ik waarschijnlijk tot aan Darwin de weblog niet meer kan bijwerken, maar als het in de tussentijd toch mogelijk is zal ik het proberen. Bekijk de foto’s hiernaast, en blijf reageren, want dat is natuurlijk altijd erg leuk!
 
Broome, 23 augustus 11:00 lokale tijd

Laatste Update: Analoge foto’s zijn beschikbaar (zie link rechts). Wel ongesorteerd! En we hebben een tweede reserverwiel kunnen regelen (via de verhuurmaatschappij). Dus nu kunnen we zonder problemen twee lekke banden krijgen (maar doen we natuurlijk niet!). 15:15 uur lokale tijd.

Aangekomen in Tom Price

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Friday August 18, 2006

Aangezien het al laat was dat we hadden uitgecheckt, en we daarna hooden dat Cape range/Ningaloo Reef National park al vol was hebben we besloten om toch nog maar een dagje in Coral bay te blijven. Zoals de naam al zegt ligt Coral Bay vlakbij een koraal rif. Sterker nog, het rif ligt ca. 50 - 100 meter uit de kust en is zo’n 250 km lang. Het wordt ook wel het Great Barrier Reef van west Australië genoemd. ’s Middags dus aan het strand gelegen en wat gesnorkeld. ’s Avonds gegeten met live muziek (tenminste als je één persoon met gitaar én mondharmonica zo mag noemen). in hét resort van Coral Bay. ’s Ochetends weer voor dag en dauw op pad gegaan om een goed plekje in het ca. 150 km noordelijker gelegen Cape Range/Ningaloo Reef N.P. te krijgen. En dat is gelukt!

We zaten in North T-bone alwaar maar liefst plaats is voor 3 tenten en verder niets. Een mooi plekje onder de bomen, pal achter de duinen. Ook zat er al een kangoeroe op onze plaats ons op te wachten. Ondanks dat we hem niets te eten hebben gegeven is hij steeds rond onze campeerplek blijven hangen (opassen als je ’s avonds het afwaswater weggooid!).

Cape Range/Ningaloo Reef N.P. bestaat uit twee gedeelten. Cape range is een heuvelrug van rood (ja, in Australië ia al het zand/steen rood) zandsteen alwaar verschillende rivieren (kreeken) zich in de loop der jaren hebben ingevreten en zodoende een kloof (gorge) vormt met op de bodem een rivier, steile wanden met rood zandsteen. Deze ‘ gorges’ zijn erg populair in Australië, en ik geloof dat we er zo’n 23 op de planning hebben staan om te bekijken! Het andere gedeelte van het park bestaat dus uit het spectaculaire rif dat op zwemafstand van het strand ligt. Het is nog redelijk ongerept (want slecht bereikbaar en weinig accomedatie) en is de broedplaats van de walvishaai (die wij helaas niet hebben gezien).

Maar goed, nadat we het camp hebben opgezet zijn wij naar het meest populaire snorkelgebied gegaan: Turqoise bay. De eerste keer is het een beetje wennen omdat er parallel aan het strand een enorm sterke stroming staat. Zo sterk dat als je nog gewoon op de grond staat met het water tot op heuphoogte je gewoon wordt meegesleurd naar het einde van de baai alwaar een groot bord “Danger” op je staat te wachten met de uitleg dat je nu gaat verdrinken. Dus op tijd terug zwemmen naar het strand dan maar. Na op onze eigen plek te hebben gelunchd zijn we om een uur of drie weer teruggegaan en toen was de stroming al wat minder, ben je zelf meer op je gemak, heb je ontdekt dat op het rif zélf wat minder stroming staat, kortom hebben we ontspannender gesnorkeld. Zo ben ik nog een tijdje opgezwommen met een reuze schildpad. De volgende dag zijn we helemaal naar de zuidkant van het park gereden (ca. 45 km) en hebben bij ‘ Yardie Creek’ (die vol water staat) een prachtige wandeling van ca. 2 uur gemaakt over de rand van de klif met een prachtig blauwe zee en wit zandstrand als achtergronddecor. Daarna maar meteen ook een wandeling gemaakt bij ” Mandu Mandu gorge’. Aangezien deze zonder water stond zijn we via de rivier bedding die bestond uit grote witte ronde keien en waar witte (ghost tree) Eucalyptusbomen groeien weer in anderhalf uur terug naar de auto gelopen. Op de terugweg naar ons camp nog even gesnorkeld bij “Lakeslide bay” waar ik samen met een grote reuze Manta ray (rog) heb gedanst. ’s Middags zijn we pas om een uur of half vijf weer teruggegaan (half zeven is het donker) naar ‘ Turqoise bay’. Het strand was verlaten, de wind én de stroming was gaan liggen en het zicht onder water was werkelijk fantastisch!. Al het gekleurde koraal, zeesterren en aquairium vissen, werkelijk ongeloofelijk. De vissen weigerden aan de kant voor je te gaan. Op een gegeven moment gingen ze eindelijk aan de kant als ik eraan kwam zwemmen: Overwicht! De vissen weten wat ze te doen staan als ik eraan kom. Maar toen ik op een gegeven moment naar achter keek bleek er een haai met me mee te zwemmen (zwartpuntige rif haai), weer een illusie armer!

Vanochtend vroeg vertrokken op weg naar Tom price. Dit is een mijnstadje in de binnenlanden dat gelegen is bij Karijini N.P. Weer zo’n 650 km over binnenweg (dieselverbruik 1 op 7), en waarbij de laatste 70 km zelfs onverhard was. Ook moesten we al de eerste beek doorwaden (sperdif én 4wd aan) maar het viel mee. Vroeger dan verwacht aangekomen en alvast een permit geregeld om hier weer weg te komen. We willen het park namelijk via het noorden verlaten, en dan is er maar één (onverharde) weg langs de spoorlijn van de Hamersley Iron Company. Dus moesten we een instructie video bekijken en nu hebben wij vergunning om op deze weg te mogen rijden. Morgenochtend vertrekken we vroeg naar Karijini N.P. Maar daarover de volgende keer meer.

Tom Price 16 augustus

Aangekomen in Coral bay

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Sunday August 13, 2006

Zo, nu ben ik alweer 2000 km verderop (Na reeds 2500 km met de trein en 1500 kilomter met de bus, dus al zo’n 6000 km over land op pad!). Nadat ik de vorige keer ge-internet had zijn we dus met een taxi naar het verhuurklantoor gegaan alwaar we ons “autotje” hebben opgehaald. Hij is ietwat groot. Een Toyota landcruiser (100-series, dus dat nieuwe ronde model) en dan ook nog in Long-Wheel-base uitvoering. Dus zo’n 5 meter lang, twee meter breed en twee meter hoog. Marcel was bang dat alle spullen er niet inpasten! En o, ja voor Tom: 4,2 liter Turbodiesel, terwijl in Australië de diesel dus duurder is dan benzine. En omdat het verbruik dus ook navernant is hebben we twee benzine tanks (één van 80 en één van 60 liter) die we dus al volledig hebben moeten gebruiken, maar later daarover meer. Ook zijn we in het bezit van een boordradio zodat als we ergens mogen stranden we altijd hulp kunnen inroepen.
 

Dezelfde middag zijn we dus vrijwel alleen maar bezig geweest om spullen te kopen: tent, tafels en stoelen, slaapzak, luchtbed etc. En ook héél véél proviant. We zijn dus pas om een uur of 4 weggereden en zijn die dag dan ook maar zo’n 200 km boven Perth op een camping beland. En dat was dus heel belangrijk aangezien er die avond een volkstelling in heel Australië gehouden werd, en wij (verplicht!) ook zo’n 60 vragen moesten invullen. Naar wij begrepen hebben nemen de Australieers het zelf ook niet zo serieus en vullen de namen van de hond en de kanarie in. Maar wij hebben het wel netjes ingevuld, en zijn nu dus geregisteerd als Australieers!
 

De volgende dag om 8 uur ‘s-ochtends al weer weggereden op weg naar Nambung National Park. Hier zijn de Pinnacles een bezienswaardigheid. Dit zijn een soort van rotspunten die uit een woestijn van zand omhoog steken. Het geheel ligt aan het strand zodat de Nederlanders er in de 17de eeuw een ruine van een stad in zagen. Het lijkt een beetje op een hele hoop termietenheuvels bij elkaar. Hier dus weer mooie foto’s gemaakt, en daarna hebben we nog bij Hangover Bay en Kangooroo Point het uitzicht bewonderd om vervolgens via Cervantes op weg Port Gregory (Kalbari National Park) te gaan.
Hier bij zonsondergang nog de Convict Ruins bezocht (huizen van veroordeelde engelsen die hier konden werken en creperen) en daarna snel door naar de camping. De volgende dag zijn we Kalbarri N.P. via de zuidkant en langs de kust binnengereden. Hier een aantal uitzichtspunten bezocht (Natural Bridge, Island Rock, Shellhouse Grandstand en bij Mushroom Rock een wandeling van zo’n twee uur gemaakt). Ben overigens beniewd of ze in Australie ook een namencommissie hebben om al die creatieve namen te verzinnen!
 

Vervolgens naar het plaatsje Kalbarri zelf gereden. Hier heb ik Fish and Chips gehaald en die aan de baai (met groen gras!) opgegeten. Vervolgens boodschappen gedaan en daarna het echte park bezocht. Dit bestaat uit een kloof die door de Murchison River is uitgesleten door zandsteen. Vooral het eerste uitzchtspunt (Natures Window) is erg mooi, maar ook beroemd omdat er hier veel films zijn opgenomen. Hier dan ook weer een wandeling van zo’n twee uur gemaakt. Ja, ja ik krijg mijn beweging hier wel. Dit tezamen met het zelf koken in het donker uit wat onbestemde pakjes, en blikjes waar wel steeds een ander etiket opzit, maar altijd gewoon Whiskas uitkomt maakt wel dat ik flink afgevallen moet zijn als ik terugkom. Daarna nog de Z-band (als je voor pret bent!), Hawks Head en Ross Graham Lookout bezocht. Bij de laatste nog een wandeling door de kloof naar beneden tot aan de rivier gemaakt. Maar ik vond het park bij Natures Window toch het mooiste, en hier heb ik dan ook een flink aantal mooie foto’s gemaakt. Daarna opweg gegaan (Harm: aangereden!) naar Francois Peron National Park. Dat op de kop ligt van een schiereiland.
 

Maar om 18:00 uur gaat de zon onder en dan gaat Skippy met z’n vriendjes spelen. En Skippy vindt het een leuk spelletje om op licht af te lopen. Dus wij hadden een leuk spelletje erin om kangoeroe’s te ontwijken. Dus om kwart over zes zijn we maar een parkeerplaats opgedraaid om de tent op te zetten. Hier zaten echter al meer dan twintig auto’s en campers (en zelfs een groepje fietsers, gekken!) die hetzelfde dachten. Dus hebben we de nacht doorgebracht op een parkeerplaats naast de Highway. Nu is dat in Australë dus blijkbaar heel normaal. De afstanden tussen de plaatsen zijn zo groot (vaak zo’n 600-800 km) en tussendoor heb je dan één of twee roadhouses (tankstation+café+camping+hotel) en verder helemaal niets, maar dan ook echt niets (behalve dan veel rood zand, wat struiken en veel kangoeroe’s en EMU’s die de weg oprennen). ’s-Nachts hoorde je nog wel de Roadtrains (=vrachtwagens met drie aanhangers) doorrijden en de Greyhound bussen). Toen ik ’s-Nachts opstond om even te gaan plassen hoorde ik ook een roede dingo’s om de parkeerplaats heen lopen. Er schijnt een film gemaakt te zijn over een groepje backpackers die door West Australië heen rijdt en vanalles mee maakt (het eindigt geloof ik dat ze een lifter meenemen die een kettingzaag in z’n rugzak meeneemt). Film dus pas na de vakantie kijken, aangezien het precies over het gebied gaat waar wij komen.
 

De volgende ochtend dus als weer vroeg op pad (7:30 uur, en dat voor mij!). onderweg inderdaad een hele hoop verse dode kangoeroe’s gezien (vandaar die bull-bar op de auto). Aan de voet van het Schiereiland hebben wij Hamlin Pool bezocht. Hier leven nog een soort van microrganismen (Stromatolites) die huizen van kalk maken waarvan de wetenschappers dachten dat ze 300 miljoen jaar geleden uitgestorven waren. Daarna nog langs Schell Beach gereden. Hier is het strand spierwit en is het opgebouwd uit meters dikke lagen van kleine schelpen. Zo dik, dat ze er zelfs blokken van hebben gemaakt om er huizen van te bouwen. In Denham hebben we de bandenspanning verlaagd omdat de weg in Francois Perron alleen maar uit zand bestaat (een beetje Fraser Island achtig). Hier zijn we naar de top van het schiereiland gereden en hebben we in het Nationale Park gekampeerd in South Gregories. En we waren alleen. In 50 km in de gehele omtrek was er niemand (Je moet een hoge 4WD hebben om het park in te mogen en te kunnen). ’s Middags gezwommen in de zee (eindelijk douchen!). Tegen de avond nog een wandeling langs het strand gemaakt, alwaar ik werd aangevallen door een echte killer-krab (wat een agressieve beesten zijn dat!). Het bijzondere aan het park is dat hier het rooie zand overgaat in de zee. Vooral in het noorden zijn er een soort van kliffen (20 meter hoog) van rood zand/steen die recht de zee ingaan. Verder bestaat het park uit veel struiken en een paar lege zoutmeren. Hier dus overnacht, waarbij de sterrenhemel echt bijzonder was. In de verste verte geen strooilicht en geen maan. Je kan de melkweg echt perfect zien, alle sattelieten en een heleboel vallende sterren.
 

De volgende ochten om 5:30 uur(!) opgestaan, omdat we eerst het park moesten uitrijden, de banden weer op spanning moesten brengen in Denham, en daarna door naar Monkey Mia. Hier komen  de dolfijnen ’s-ochtends naar het strand omdat ze dan wat vis (niet te veel, max. ¼ van de benodigdheden) krijgen. Dus met een man of vijftig gezien dat ze eraan kwamen zwemmen en gevoerd werden. Daarna bleven ze nog hangen. Het schijnt dat als je er gaat zwemmen je met de dolfijnen kan spelen. Daarna een hele lange dag gemaakt. In Denham de kleine tank volgetankt (want duur, de grote tank wordt dus zeeuws niet gevuld!). Nou dat hebben we geweten. Op een gegeven moment ging het lampje branden (terwijl we al op de reserve tank reden!) en nog steeds geen stad in de buurt. Uiteindelijk hebben we Carnarvon gehaald (=grote stad met zo’n 5000 inwoners). Hier hebben we boodschappen voor een hele week gedaan en 132 liter!!! getankt. Bij het afrekenen gaf de pompbediende geen krimp, is schijnbaar normaal hier. Daarna doorgereden naar Coral Bay. Dit is een stad met maar liefst 120 inwoners, en dus voorzieningen zoals internet. Daarnaast twee campings en een resort. En verder helemaal niets! Maar wel een heel mooi rif dat we straks, en de komende dagen gaan bezoeken. Dus daarover later meer.
 

Water
Water is een heel ander probleem hier. Het grondwater kan je niet drinken. Het regenwater is hier het drinkwater. En aangezien het al een tijd niet geregend heeft is dat dus schaars. Marcel heeft onderweg bij een roadhouse aan de dame achter de kassa gevraagd of hij wat water mocht hebben. Dat mocht, maar toen de eigenaar zag dat Marcel een vat van 20 liter begon te vullen werd die kwaad. “It’s the only water we have got!”. Dus met bijna lege water tank weggereden. In Danham kon je echter voor 1 dollar 20 liter ontzilt zeewater bij het waterleidingbedrijf kopen. Dus we zitten weer goed. Toch nog maar een vat van 15 liter erbij gekocht, zodat we nu 50 liter drinkwater en 10 liter afwaswater bij ons hebben. En dat hebben we dus echt nodig als we de binnenlanden ingaan (evenals de 140 liter brandstof tank van de auto en het voedsel). We zijn dus overal op voorbereid. De komende week ben ik dus onbereikbaar. Waarschijnlijk kan ik vanaf Broome de boel weer bijwerken. Voor een ieder die op mijn weblog gereageerd heeft, en mij mailtjes heeft gestuurd, is het onmogelijk om deze allemaal te beantwoorden, dus daarvoor alvast excuses!
 

Coral Bay, 11:00 uur locale tijd

Vertrek uit Perth (& Foto’s beschikbaar)

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Tuesday August 8, 2006

Zoals aangekondigd heb ik na het bijwerken van de weblog de trein naar Fremantle genomen. Naar het maritiem museum gelopen, en voordat ik het museum in wou gaan wilde ik nog even wat drinken. Dus ik ging op een bankje aan de kade zitten en speelde wat met m’n Ipod. Op een gegeven moment voelde ik druppels water. Dus ik keek omhoog of het aan het regenen was. De lucht was wel bewolkt, maar het regende niet. Toen ik voor mij uitkeek bleek Flipper precies voor m’n neus met twee vriendjes aan het spelen te zijn. Natuurlijk zat op dat moment m’n fototoestel precies onderin de tas. Ook kwamen er vele mensen bij staan kijken en iemand merkte op dat het normaal was dat de dolfijnen ’s ochtends de baai uitzwemmen, en ’s avonds weer terug. Maar toen werd het onze dolfinariumgasten te veel en begonnen ze weg te zwemmen. En toen vond ik mijn fototoestel….
Het Maritiem museum was wel aardig, maar niet super. Het scheepswrakkenmuseum was echter heel interessant. Hier liggen dus vier Nederlandse VOC schepen opgebaard. Toen ze bij de balie hoorden dat ik uit Nederland kwam werden ze erg enthousiast aangezien de Australiers het erg belangrijk vinden dat er al 400 jaar Europeanen in hun land komen. Zo vieren ze dat dit jaar uitgebreid dat het 400 jaar geleden is dat de Nederlanders Australie hebben ontdekt. Dit museum was zeker de moeite waard. Daarna nog door Fremantle gelopen en met de trein weer teruggegaan. Bij aankomst op het station bleek de wisselautomaat voor kleingeld stuk, en je kan alleen een kaartje kopen met kleingeld. Dus op naar de Perronopzichter om geld te wisselen. Don’t worry mate, koop maar een kaartje als je bent aangekomen in Perth. Ja, maar als ze komen controleren dan? Maakt niks uit, ze weten ervan… Kom daar in Nederland maar eens om, eerst krijg je een boete en daarna moet je het maar terug zien te krijgen. Maar deze mentaliteit gaat natuurlijk wel dag en nacht door. Zo ook in een winkel, waarbij de cashier net een telefoontje van een vriend kreeg. Laten ze je ook gewoon 12 minuten en 34 seconden (want getimed) wachten.
’s Avonds was ik van plan om naar de film te gaan, maar hiervoor wou ik nog even de foto’s uploaden. Bleek het internetcafé waar ik zat de FTP poort 21 dicht te hebben gezet. Ben ik twee uur voor niets bezig geweest, want ik kwam de server niet op en dacht dat het ergens anders aan lag. Bij een ander internetcafé was ik binnen een kwartier klaar. Dus alle foto’s zijn nu beschikbaar, klik op de links rechts. Ze zijn gerubriceerd naar het gebied waar ze zijn gemaakt.
Daarna te laat voor de film, en dus maar een kroeg ingegaan waar een liveband aan het spelen was. De volgende ochtend heb ik na het ontbijt uitgecheckt uit de dorm (slaapzaal voor 4 personen) en ingecheckt in een tweepersoonskamer. Daarna naar het VVV gegaan om Marcel te ontmoeten die zowaar op tijd eraan kwam. Dus alles naar de kamer gebracht en daarna de stad weer in. Toen begon het zowaar nog wat te gaan regenen en wilde we ergens wat gaan drinken. Kwam ik echter op straat een Nederlands meisje tegen die ik eerder ontmoet had en in Perth woonde en vandaag weer naar Nederland vertrekt. Toen zijn we met z’n drie-en in een Belgische bierenbar maar Hoegaardens wezen drinken. Afscheid genomen, en na het eten zijn we nog weer even in een Amerikaans café wat wezen drinken waar net een Rock and Roll band aan het spelen was. Vanochtend de spullen ingepakt, en zo dadelijk gaan we dan met de taxi naar de locatie waar we de auto kunnen ophalen. Vanmiddag moeten we dan nog een campinguitrusting gaan kopen en proviant inslaan en vanavond zitten we dan als het goed is een paar honderd kilometer noordelijker in ons eerste Nationale Park. Wordt vervolgd.

Perth, 8 augustus 2006, 10:15 uur locale tijd.

Aangekomen in Perth

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Sunday August 6, 2006

Nadat ik de vorige keer de weblog had bijgewerkt ben ik zoals gezegd de stad nog weer even ingegaan. Eerst uitgebreid wezen lunchen (nu kan het nog, want Marcel, de zeeuw is er nog niet bij!), en daarna ben ik naar het South Australian Museum wezen kijken. Echt een allergaartje van vanalles en nog wat. Met duidelijk heel veel geld en heel mooi neergezet, maar totaal onsamenhangend. Van opgezette beesten uit Africa, tot mummies uit Egypte, een steenenverzameling, wat over de aboriginals en alle vogels van Australie opgezet volgens de familiestamboom (wat ik dan nog wel weer aardig vond). Daarna naar St. Peter cathedral in Adelaide noord gelopen die ik volgens Zack, de Amerikaan, absoluut gezien moest hebben want het was de mooiste kathedraal die hij ooit gezien had. Maar zoals hij zelf al zei: “we are americans, we don’t travel!”. Nou dat bleek dan ook wel, want zeg maar de eerste de beste kerk in Aalten is al spannender…..(en daar hebben ze meer kerken dan inwoners).
Weer teruggegaan naar het hostel en afscheid van iedereen genomen. Jammer, want in een paar dagen tijd heb ik me er daar toch weer helamaal thuis gevoeld. Ik ben weggebracht naar het station (dat iets buiten de stad is gelegen aangezien de trein te groot is om naar het station in de binnenstad te rijden). Na het inchecken en het afgeven van de grote rugzak, naar de trein gelopen en mijn zitplaats gezocht. De Indian Pacific is inderdaad een grote trein. Naast de wagon waarin de stoelen staan (die overigens zo ruim van elkaar staan dat je kan opstaan en voor de persoon naast je kan langslopen zonder  dat die er last van heeft terwijl de stoelen allemaal in de rijrichting staan) was er nog een wagon met lounchebanken, één met eettafels en één met een keuken. Ik had een zitplaats aan het raampje zodat je overdag wat kan zien en er ’s nachts lekker tegenaan kan liggen.
Toen we vertrokken was het al nacht geworden, en al snel nadat we de stad verlaten hadden zag ik al helemaal niets meer aangezien er buiten weinig lichten branden. De eerste nacht prima geslapen omdat ik toch redelijk moe was. Bij het ochtenkrieken waren we Port Augusta en Tarcoola al voorbij zodat we al in de woestijn/steppe reden. Eerst zag je nog wat bomen en struiken her en der staan, maar die verdwenen al spoedig en toen zag je: niets, helemaal niets! Zo ver als je kon kijken was er niets. De Nullarboor (=boomloos) Plain is vroeger de bodem van de oceaan geweest waardoor de bodem uit schelpen bestaat, en deze vervolgens ook helemaal vlak is. Op deze schelpen groeit vervolgens alleen maar wat gras. Dus je ziet zowel links, als rechts kijkend uit de trein zover als je kan kijken geen bergen, bomen, struiken of door mensen gemaakt iets. En dat zo’n 1500 kilometer lang. Op een gegeven moment wordt er omgeroepen dat we een bocht maken en het langste stuk rechte railtraject ter wereld beginnen. Dus zo’ n 500 km rechtuit, een flauwe bocht en weer 500 km rechtuit. Wel stopt de trein af en toe bij een stuk tweebaans spoor om een passerende goederentrein langs te laten gaan. Hoogtepunt van de middag was een stop in Cook (waarschijnlijk het meest geisoleerde plaatsje ter wereld met 4 inwoners die alle werkzaam zijn voor de spoorwegen). In de topdagen hebben hier wel 200 mensen gewoond met een eigen school, ziekenhuis en zelf een gras-vrije golfbaan. Maar dat was nog in de dagen van de stoomtrein. Nu haalt onze trein er alleen water en brandstof op (die door een andere goederentrein hier is gebracht). Er gaan geen wegen naar Cook toe, wel is er een airstrip (voor de duidelijkheid: Adelaide is ca 1100 km weg en Perth 1500 km). We mochten hier een half uurtje rondlopen en dan kan ik dan ook met volle overtuiging zeggen: Ik heb heel, maar dan ook heel Cook gezien!

Vervolgens weer in de trein om zo’n 800 km verderop weer een tussenstop te maken in Kalgoorlie, een mijnstad.  Nu wat langer (3 uur), waarbij ik gebruik heb gemaakt van de optie om een tour door de stad te maken. Kalgorlie is in 1893 gesticht toen er grote hoeveelheden goud werd gevonden. Nu is de trots van de stad ’s-werelds grootste open mijn: een gat van ca 3 km lang, 1,5 km breed en 350 meter diep. Als de mijn over zo’n 20 jaar leeg is, is er een gat van 6 km lang, 3 km breed en 750 meter diep. Vanuit een uitzichtpunt over de super-pit zag je de dump-trucks als mieren heen en weer rijden. De stad zelf was groter en mooier dan ik gedacht had. Aangezien er zoveel geld wordt verdiend wordt dit dan ook rijkelijk ingeinvesteerd in de stad. Maar aangezien de hoogtijdagen aan het eind 19, begin 20ste eeuw waren ademd de stad echt een wild-western admosfeer uit, inclusief een eigen red-light district waar de tourbus dan ook doorheen reed (alle bejaarden in de buis waren van slag!) en barkeepsters snel de straat op rennen om te gaan flashen om bezoekers binnen te trekken als de bus langsreed. Daarna nog even met een groep oostenrijkers die voor mij zaten een rustige kroeg opgezocht en daarna weer de trein in voor de tweede nacht. Nu iets minder goed geslapen. En dan te bedenken dat er ook mensen in de trein zitten die al in Sydney begonnen waren en drie nachten in de trein door hebben doorgebracht (overigens 4352 km en 65 uur). ’s Ochtends nog ontbeten in de trein en toen had ik er ca. 2600 km en meer dan 40 uur opzitten. Al met al een hele belevenis, maar toch ook wel blij dat ik naar het hostel kon gaan om in te checken en een douche te nemen. Vervolgens maar meteen de was gedaan en ’s middags de stad verkend. De binnenstad met alle winkels (die er overigens net zou uitziet als in Europa met een grote voetgangerszone) en vervolgens door het financiele district naar de Esplande (strandboulevard) gelopen. Deze vervolgens zo’n 6 km gevolgd en toen de heuvels in naar Kingspark. Uiteraard ook weer met een botanische tuin, een war-memorial etc. zoals alle Australische steden. Maar dit pakr had ook nog een groot stuk waar je nog echt door de wildernis kan lopen. Toen het donker begon te worden weer terug gelopen naar het hostel voor een BBQ. Dit hostel blijkt echter vol met Ieren te zitten die onbegrijpelijk engels praten (ze praten plat Iers zoals je ook wel in de films ziet, en denken dan dat ze Oxford English praten). Daarna ben ik dan ook maar alleen de stad ingegaan (het hostel ligt in de uitgaansbuurt van Perth), maar heb het toch niet te laat gemaakt aangezien de twee dagen trein toch wat slaap tekort heeft opgeleverd. Dus om een uur of één maar naar bed gegaan en vanochtend uitgebreid ontbeten (free breakfast on sunday-morning till 9 am sir!) met een engels stel dat ook bij mij in de trein zat. Zodadelijk neem ik de trein naar Fremantle om het maritiem museum te bekijken. Hier schijnen veel schepen en andere atributen uit de Nederlandse tijd te liggen. Morgen middag heb ik met Marcel afgesproken. Dan gaat de zeeuwse hand op de knip, en kunnen we dus ook niet meer stappen. En dat zal ook wel niet lukken aangezien we dan de Outback in gaan. Het mailen zal dan dus ook wel een stuk moeilijker gaan. Wel moeten we morgenmiddag dan nog een campinguitrusting regelen. Vanaf dinsdag zullen we dan dus nog uitsluitend gaan camperen. Waarschijnlijk zullen we dan ook een ander soort mensen ontmoeten dan de eeuwige backpackers. Want een imbicile psychiater kan nog een geweldig proefschift maken over de geestestoestand van de gemiddelde backpacker. (En dan druk ik mij nog erg zacht uit, ik zal jullie de verhalen besparen). Uiteraard zijn er ook goeie bij, maar dan moet je altijd eerst nog door die super-oppervlakkige verhalen heen om daar achter te komen. Ook kom je hier al wat meer andere nationaliteiten tegen dan aan de oostkust (met 90% engelsen). Aan de andere kant kan je er natuurlijk ook altijd weer hard om lachen en geeft het voer voor heftige disussies. Kortom, vanaf morgen zal het karater van de vakantie veranderen, zullen we de civilisatie achter ons laten en de wildernis opzoeken. Voor ik Perth verlaat zal ik nog proberen om de foto’s te uploaden.

Pert, 6 augustus 2006, 11:30 uur (5:30 uur Nederlandse tijd!)

Vertrek vanauit Adelaide

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Thursday August 3, 2006

Zo, ik heb net uitgechekt uit het hostel en vertrek vanmiddag richting Perth met de trein (Indian Pacific). Bijna twee volle dagen in de trein zitten, dwars door de woestijn (Nullarbor Plain). Volgens planning zal ik dan zaterdagochtend in Perth aankomen. Dan heb ik twee dagen in Perth, en maandagmiddag heb ik met Marcel bij de lokale VVV van Perth afgesproken. Eens kijken of we elkaar kunnen vinden. (Marcel, voor de zekerheid: Waarschijnlijk zit ik in: Underground Backpackers, 268 Newcastle St Northbridge
Perth, Western Australia 6003 http://www.undergroundbackpackers.com.au/index.html)

Maar goed, de afgelopen dagen heb ik hier toch ook weer heel wat gedaan. Adelaide blijkt toch niet zo verschikkelijk te zijn zoals ik eerst had gedacht. Waar ik nu zit blijkt gewoon de slechte buurt van Adelaide te zijn. Adelaide is een stad zoals precies alle andere steden van Australië. Een rivier in het midden, daaromheen een groot aantal parken, een stadion en absoluut een botanische tuin. Vlak bij de rivier is dan de binnenstad in een grid (matrix) van ca. 1 bij 1 km gelegen. Vooral het gebied rond de rivier is erg belangrijk. Hier is een heuse winkelstraat (Europesche stijl) gelegen en zijn ook de kroegen en restaurants. Daarnaast is Adelaide een echte studentenstad aangezien ze zelfs drie Universiteiten hebben en erg graag azen op buitenlandse studenten vanwege de inkomsten. Maar goed zover over Adelaide.

Zondagmiddag heb ik dus afgesproken met de twee engelse meisjes (en een duitser) in de stad. Nadat we aldaar hebben geluncht hebben we de tram genomen naar Glenelg. Dit is de badplaats van Adelaide. Ook zoals alle andere Australische steden ligt de binnenstad ca. 10-15 km van de kust af. Maar met de sneltram ben je er in zo’n 25 minuten. ’s Middags in Glenelg rondgehangen. Een beetje als Scheveningen. Een strand, een pier en een grote winkelstraat met veel winkels, cafe’s etc. Nadat we het strand verkend hadden (het is winter!) zijn we de kroeg ingegaan. Het was zondagmiddag, happy-hour, dus erg gezellig. Aan het eind van de middag toch maar terug de stad ingegaan, waarna we nog een wandeling langs de rivier hebben gemaakt. Vervolgens afscheid van ze genomen, in de stad nog een doos bonbons gekocht (van een bekende lokale bonbonfabrikant, en omdat Katrina dol is op chocolade), en terug gegaan naar het hostel. Even omgekleed en buiten gewacht op Katrina. Stipt op tijd kwam ze eraan. Was erg leuk om haar weer te zien. Ze was in de tussentijd iets molliger geworden, maar nog steeds zo goedlachs als altijd. Ook haar vriend met wie ze nu samenwoont (Chris) was erg aardig. Speciaal voor haar heeft hij de boel in Brisbane (zo’n 2500 km verderop) achtergelaten en is hij naar Adelaide verhuist. Wel kan hij abosluut niet rijden, want bij het tweede stoplicht dat we tegenkwamen reed hij dan ook al meteen door rood. Dit was weer gezien door een politiewagen, zodat we binnen no time werden achtervolgd door de politie met zwaailichten. Dus toch maar even gestopt. Beetje aardig doen tegen de Politie en…. hij kreeg geen bekeuring! Kom daar in Nederland maar eens om. Het gaat hier allemaal toch wat relaxter aan toe, alhoewel ik vooral in Melbourne redelijk wat ongelukken gezien heb. Vooral de combinatie auto/tram doet het daar heel goed…..

Enfin, daarna zijn we uitgebreid wezen uit eten in een chiq restaurant. Was erg leuk en gezellig om weer eens bij te praten. Toen ze me aan het eind van de avond weer thuis bij het hostel weer wilden afzetten reed Chris alweer door rood licht. Niet echt wat je noemt een veiige rijder. Maandag eens lekker uitgeslapen en ’s ochtends vooral in het Hostel rondgehangen. Dit is echt een ander soort hostel dan ik gewent ben. Dit is meer een soort van gezinsvervangend tehuis. Echt iedereen kent elkaar, er liggen muziekinstrumenten die je mag gebruiken, de hele dag staat de muziek knalhard aan, er wordt echt samen gekookt en gegeten en ’s-avond gaat dan ook iedereen samen de kroeg in. Hier zitten veel Amerikanen, Canadezen en zelfs hele families met kinderen en een paar Autralische jongeren die hun ouderlijk huis zijn uitgeschopt. Die laatste groep krijgt dan weer tegen drie uur per dag schoonmaken weer gratis kost en inwoning. Eerst moest ik er erg aan wennen, maar nu vindt ik het wel leuk hier. Alhoewel ik er ook straks echt naar uitkijk om weer lekker te gaan camperen, en me dus niet meer met alle lunatics (want die zitten er hier ook rijkelijk!!!) te moeten bemoeien. Maar goed dus wel even de plannen voor de rest van de week gemaakt. Omdat je Adelaide dus in principe in 1 dag kan zien werd mij door iedereen aangeraden om vooral wat van de omgeving te gaan bekijken. Dus ik had het plan opgevat om een tweedaagse tour naar Kangaroo Island te maken. Die bleek echter vol, zodat ik maar een ééndaagse tour heb geboekt. En op woensdag een tour door de Barossa Valley langs allemaal wijnhuizen. Maandagmiddag heb ik dan een wandeling gemaakt door de stad en door de botanische tuin. De Light hill beklommen alwaar je een prachtig uitzicht hebt over de stad en de achterliggende heuvels. Daarna dus teruggelopen en gezamenlijk gegeten. Vervolgens zijn  we met z’n allen naar een kroeg gegaan waar maandagavond beginnende bands steeds een half uur de tijd krijgen om de kunsten te vertonen. Zo gaan er dus zo’n tien bands per maandagavond doorheen. Was erg gezellig, en dus weer veel te laat naar bed gegaan aangzien ik nog geen vier uur slaap heb gehad toen ik alweer op moest staan voor de tour naar Kangaroo Island. Ik werd ’s ochtends om 6:15 uur opgehaald en om 22:45 weer thuisgebracht. Erg inspannend dus allemaal. Eerst 100km met een grote bus naar de veerpond gereden, vervolgens driekwartier op de boot en daarna in een keine busje het eiland bezocht. Ik ben blij dat ik het heb gedaan, want het was echt de moeite waard. Eerst zijn we naar een strand gegaan waar je onder begeleiding van een ranger langs een kolonie zeeleeuwen mag lopen. Je mag de beesten tot op een paar meter na benaderen. Erg uniek. Vervolgens weer veel gereden aangezien Kangaroo Island het twee na grootste eiland van Australië is (155 bij 55 km) en de rest van de bezienswaardigheden dus helemaal aan de andere kant van het eiland liggen. Daar de remarkable rocks bezichtigd. Dit zijn een verzameling grote granieten keien die door erosie zijn uitgesleten. De keien liggen op een hoge rots, die steil uit de oceaan oprijst. Deed me een beetje denken aan de Devels Marbels in de Northern Territory. Maar goed, je moet de foto’s zien. Vervolgens naar Cape de Couedic gereden waar de Admirals Arch ligt. Dit is spectaculaiere boog die door de oceaan is uitgesleten. Dit gebied is een broedplaats voor een kolonie van Nieuwzeelandse pelsrobben. Bij een tussenstop toen ik foto’s wilde maken van een Koala dacht een kangoeroe achter mij dat mijn rugzak wel een lekker hapje was. Ik moest dus vechten met een kangoeroe om mijn eigen rugtas terug te krijgen!! Wat een brutale beesten!!

Aan het eind van de dag hebben we nog weer een kolonie pinguins bezocht. Is altijd weer enig om te zien hoe die beestjes één voor één uit het water komen en zich verzamelen om samen terug te lopen naar de kolonie. Deze kolonie waren we al eerder langsgelopen en daar waren vooral alle jonkies erg opgewonden dat ze binnenkort gevoerd konden worden. Daarna weer terug met de boot en bus en dus pas om kwart voor elf weer thuis (totaal 550 km gereden en anderhalf uur op de boot gezeten). Daarna maar meteen het bed ingedoken om de volgende ochtend om half negen een tour te maken naar de Barossa Valley. Dit was dus een wat meer relaxte tour. Erst door de Adelaide Hills gereden die Adelaide dus omsluiten. Daarna zijn we een aantal wijnboeren afgegaan en hebben nogal wat wijn en port etc. geproeft. Toch maar een fles gekocht (die ik dezelfde avond moest opdrinken anders moet ik die weer meeslepen). Grappig was nog wel een tussenstop bij een grote betonnen dam. Die nadat deze klaar was een aparte eigenschap had. Als je op 120 meter aan de overkant staat en echt gewoon rustig praat kan je het aan de overkant luid en duidelijk horen. Komt door de vorm van de dam. ’s Avonds weer samen gegeten en met z’n allen de fles port die ik gekocht had soldaat gemaakt. Daarna weer de kroeg in geweest met een paar mensen. Vanochtend uitgebreid ontbeten en met een Amerikaanse architect gepraat over de stedenbouw in Australië en architectuur in zijn algemeenheid. Zodadelijk ga ik nog de stad in om naar het South Australian museum te gaan. Om vijf uur word ik dan met een busje bij het station afgezet en zit ik twee dagen in de trein. Ben benieuwd hoe dat is. Ik hou jullie op de hoogte!

Adelaide, 3 augustus 2006, 11:30 uur

Aangekomen in Adelaide

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Sunday July 30, 2006

Nadat ik de vorige keer teruggekeerd was naar de kamer (om 21:45) en het licht aandeed om de spullen te pakken bleek iedereen in de kamer al aan het slapen! Ongelofelijk. Nog nooit gezien! Maar goed toch maar spullen gepakt, want anders moest ik het ’s ochtends vroeg doen.

Dus om 5 uur(!) opgestaan om op tijd uit te checken en de bus te halen. Aangekomen op de plek bleek er nog iemand te wachten, maar die had bij een andere busmaatschappij geboekt. Even later kwam er nog iemand bij die ook weer bij een andere maatschappij geboekt had, maar er kwamen maar geen bussen. Dus toen het ondertussen kwart voor zeven geworden was (De bus zou er om kwart over zes zijn) heb ik de maatschappij maar eens gebeld. De bus was “a bit late”. Dat bleek dus kwart over zeven te worden. Ook was er één bus die voor drie verschillende maatschappijen reed. Dus bleken we allemaal in dezelfde bus te zitten. Drie engelse meisjes, een japanse, een duitse jongen, ik en een Maleyische familie. We waren maar met z’n negenen. Vanuit Melbourne  reden we via Geelong (een industriestad waar de Ford fabrieken gevestigd zijn) naar Torquay waar we ontbeten hebben. Hier is het begin van de Great Ocean Road. Een weg die tijdens de recessiejaren als werkverschaffing is aangelegd en langs een werkelijk verschikkelijk mooie kustlijn loopt. Vooral in het begin slingert de weg zich langs de rand van de rotsen en boven de zee. De bus stopte gelukkig regelmatig om de benen te strekken en foto’s te maken. Zo ook bij Bells Beach. Een stuk strand dat uitsluitend bedoeld is voor surfers en zodoende ook in veel surf-films (die ik uiteraard niet gezien heb!) figureert. Soms ligt de weg echter een paar honderd meter van de kust af door bossen en weilanden. In  deze (eucalyptus) bossen wemelt het echter van die pluizige (en stinkende, want niks anders dan eucalyptus bladeren etende), bolle beesten Koalas genaamd. Ze zaten echt overal, tientallen, honderden. Dus kom nou niet aan dat het bedreigde diersoorten zijn.  Maar altijd leuk om te zien en te fotograferen. Eens wat anders dan: kust, kust, kust, rotsen, rotsen, rotsen…. (In de loop van de reis zal daar ook nog een heleboel kangoeroes en EMU’s bijkomen). Na de lunch in Apollo Bay zijn we nog in Otway nationaal park geweest. Dit is een regenwoud waar je via een ca. 25-50 meter hoog voetpad over de bomen kan lopen en zogenamd veel beesten kan zien. Heb er dus geen één gezien. De ranger gaf toe dat de beeten het te koud en nat vonden en liever de wat open vlaktes opzochten. Dus een beetje nep. De twaalf apostelen waren echter wel briliant. We waren er precies voor zonsondergang. De hele dag hadden we blauwe luchten gehad. Nu kwamen er een paar wolken aan de horizon die het werkelijk nog mooier maakten. Er waren al mensen die al drie dagen op een rij de zonsondergang probeerden te zien, maar het regende steeds… Volgens de parkwachter was het nu echter een van de meest mooie zonsondergangen ooit. We hadden dus duidelijk geluk. De twaalf apostelen zijn dus wat rotsen  dielosstaand half in zee door de erosie zijn uitgesleten en werkelijk adembenemend mooi zijn. Aan het begin van het jaar is er echter een apostel ingestord, zodat er nu een apostel minder is. Als ik de foto’s heb geupload kan je zien wat ik bedoel. Overnacht in een hostel in Princetown (drie huizen, een hostel, camping én pub). Na het avondeten zijn we dus naar de pub gegaan waar het erg gezellig was. Een van de engelse meisjes vertelde een mooi verhaal over haar beste vriendin, waarmee ze net een ontzettend saaie vakantie in Spanje mee had gehad. Een vriend belde op of ze even langs wou komen. Bleek dat ze porno-actrice was geworden! Nu wou iedereen wel weten hoe de vakantie geweest was!

De volgende ochtend het strand opgelopen om de twaalf apostelen bij opgaand daglicht te bewonderen. Was ook weer erg mooi. Ben benieuwd hoe de foto’s geworden zijn. Ik heb een kleine digitale kamera bij me, en een grote spiegelreflex met film. Op deze camera heb ik nu ook een polarisatiefilter gezet waardoor het contrast nog beter wordt.

Vervolgens door naar de London Bridge Bay die genoemd is naar de London Bridge waar ook steeds stukken steen afvielen. één boog van de brug is begin jaren negentig ingestort (waarbij zich schijnbaar net een verliefd stel op het overgebleven stuk in zee bevond. Helikopter erbij, TV cameras erbij. Bleek de man echter getrouwd en zich eigenlijk op een congres ergens anders moeten bevinden terwijl zijn vrouw nar het acht uur journaal zat te kijken…) Weet niet of het waar is, maar wel een mooi verhaal. Vervolgens de kust langsgereden waarbij we weer op een aantal strategische plaatsen foto’s konden maken. Gelunched in Warnambool waarna we de kust verlaten hebben en naar de Grampians National Park zijn gereden. Dit Natuurpark dat bestaat uit een aantal bergen met bos eromheen is echter aan het begin van het jaar voor twee derde afgebrand door een bosbrand. Schijnt hier wel vaker voor te komen en zelfs goed te zijn voor de bomen. De Eucalyputs heeft een systeem waarbij de buitenste bast verbrand, maar binnenin alles goed blijft. Door de brand verdwijnt allerlei niet gewenste vegetatie. Je zag dan ook al heel mooi dat de bomen alweer bladeren kregen, terwijl de bast en de grond nog zwartgeblakerd waren. Raar gezicht. Een paar simpele wandelingen naar uitichtspunten in het park gemaakt (o.a. de Balkonies). Aan het eind van de dag nog een korte wandeltocht naar de voet van de McKenzie Falls gemaakt. Omlaag ging wel, maar de ca. 300 traptreden omhoog beviel wat minder. Wat een conditie, pfff…..

Overnacht in redelijk outback-style in een hutje bij een ranch, waarbij de eigenaar zo uit een lachfilm weggelopen kon zijn. Wat een rare vent. Maar een leuke locatie. Ook zaten er werkelijk honderden kangoeroes op het weiland (en airstrip behorende bij de ranch) te grazen om af en toe weg te hoppen als de boerderijhond achter ze aan ging.

De volgende ochtend een iets te zware klim gemaakt naar de top van berg. In het begin ging het nog wel, maar op een gegeven moment moetsen we dus wel over rotsen klimmen, door zeer smalle spleten wurmen etc.. Dit alles terwijl de afgrond steeds erg dichtbij was. Al met al een hele klim. Vervolgens in Horsham geluncht. Hier bleek de bus echter stuk omdat we onderweg van het zandpad afgegleden waren en tegen een rotsblok de radiator gescheurd bleek te zijn. Afijn in Horsham zijn we dus wat langer gebleven. Heb er toch nog maar een trui gekocht om straks bij mij te hebben als we in de woestijn gaan overnachten in de tent. Want ’s nachts is het toch nog wel erg koud. Met een paar uur vertraging zijn we dan in Adelaide aangekomen. De eerste indruk was niet erg goed. Ik slaap in een hostel vlak bij het busstation en hier lopen toch al aardig wat junks of anderszins dronken mannen (en ook flink wat aboriginals) rond. ’s Avonds met de twee engelse meisjes en de duitse jongen uit wezen eten bij de Italiaan. Vervolgens zijn we nog weer de kroeg ingegaan. Zodadelijk heb ik weer met ze afgesproken bij Starbuck’s om te gaan lunchen. Zij gaan morgenochtend weer verder richting Alice Springs en mijn trein vertrekt donderdag middag naar Perth. Moet nog even kijken wat ik in de tussentijd allemaal ga doen. Zoals gezgd is de eerste indruk van Adelaide niet erg goed. Wellicht dat ik nog een tour naar Kangaroo Island maak. Maar als de stad bij daglicht wat aantrekkelijker blijkt blijf ik hier misschien ook wel. Adelaide doet wat amerikaanser aan dan Melbourne dat veel europeser is. Adelaide heeft heel brede straten. Je ziet bijna niemand lopen. De binnenstad is ook veel doodser, uitgestorven (terwijl het toch zaterdagavond was) dan Melbourne. Als je in Melbourne bij een kruispunt blijft staan terwijl je naar de kaart keek komt er meteen iemand op je afgelopen of ie je kan helpen. Kortom de Mensen in Melbourne zijn erg relaxed en hulpvaardig. Maar mijn indruk van Adelaide kan nog veranderen. Kortom ik hou jullie op de hoogte!

Adelaide, zondag 30 juli, 11:45 uur (4:15 uur Nederlandse tijd!)

Eindverslag uit Melbourne

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Wednesday July 26, 2006

Eens kijken wat ik sinds de vorige weblog allemaal heb meegemaakt. Ik ben zondagavond inderdaad op tijd naar bed gegaan, maar dat heeft er niet toe geleid dat ik ook weer vroeg op was. Denk ik om een uur of 10:30. Als je dan na het douchen (=goed, want om 9:30 uur worden de douches schoongemaakt!) naar boven gaat om te ontbijten kom je altijd weer een boel mensen tegen. Zo ook dit keer raakte in aan de praat met een groepje Duitsers die ook allemaal een kamer voor een aantal maanden midden in het centrum zoeken. Uiteraard wel lekker ruim, maar het mag natuurlijk ook weer helemaal niets kosten. Zo zoekt momenteel het halve hostel wat. En dat zijn dus allemaal Duitsers/Oosterrijkers/Zweden, etc. De andere helft bestaat uit (Hong Kong) Chinezen/Koreanen/Jappaners die dan ook werkelijk geen woord Engels spreken. Of beter gezegd misschien spreken ze het wel, maar denk ik gewoon dat het Chinees/Koreaans of Japans is. En dat gaat in de stad trouwens net zo verder. Regelmatig kom je zelfs borden tegen in het Chinees/Koreaans/Japans voor onze Aziatische vrienden.

Na het onbijt ben ik begonnen met het maken van een wandeling die ik van de lokale VVV had gekregen. Heel handig, met een uitgebreide beschrijving en plattegrond zijn er zo’n zeven wandelingen die je door de stad kan maken met uitleg erbij. Zo ben ik deze keer maar weer naar de westzijde van de stad gegaan. Eerst langs de Yarra rivier opgelopen langs het culturele centrum en vervolgens weer bij de Docklands uitgekomen. Daar was momenteel een grote tentoonstelling over de machines van Leonardo Da Vinci aan de gang die ik dus bezocht heb. Was erg interessant. Maar daarvoor ben ik natuurlijk niet helemaal naar Australië gekomen. Dus eerst maar eens een versgevangen Fish (en Chips) aan de haven gegeten om vervolgens naar het platform deck van de hoogste toren van Melbourne te gaan om van het uitzicht te genieten. De vorige keer dat ik zoiets heb gedaan was in het WTC in New York, en we weten allemaal hoe het met dat gebouw is afgelopen…….. arm Melbourne!

Vervolgens een beetje langs de westkant van de stad gezworven. Toen ik weer langs de Yarra river liep kreeg ik het opeens erg warm. Bleek er aan de overkant van de rivier grote gasflammen in een willekeurig patroon te worden afgestoken. Waarschijnlijk om de touristen weg te jagen…..

Efin lekker gegeten in een Indiaas restaurant (waar ze er hier ook weer meer dan genoeg van hebben). ’s Avonds kon ik niet echt mijn draai vinden qua kroegen. Sommigen waren dicht en in een aantal andere waren maar een paar mensen binnen. Heb nog wel intussen de noordzijde van de stad verkent waar de Italiaanse wijk zich bevindt. Ben dus noodgedwongen maar om een uur of 1 wezen slapen.

De volgende ochtend zag ik bij het ontbijt dat er op een aanplakbiljet stond waar je in Melbourne op maandag avond precies moet zijn. Had ik dus eerder moeten weten…

Gisteren heb ik weer een aantal routes van de VVV gelopen. Ditmaal eigenlijk de gehele binnenstad: pleintjes/fonteintjes en de avenues/lanes en winkelstraatjes. De binnenstad is dus niet echt groot. Ca. 1 bij 2 km. Alle straten lopen in een recht grid. En tussen die bloken in lopen dus soms stegen of overdekte straatjes. In de stegen zitten vaak koffiehuizen/lunchrooms etc. In de overdekte straatje vindt je erg veel winkels terug. Ook heeft Melbourne een flink aantal overdekte wandelpromenades uit de Victoriaanse tijd (ca. 1850) met veel gietijzeren gevels en overkappingen. Sommige van de koffiehuizen in de steegjes zijn zo klein dat je er nauwelijks in past. Toch heb ik regelmatig er wat gegeten en gedronken omdat het wel sfeer had al die langswurmelende mensen. Aan het eind van de middag heb ik nog de route aan de oostkant van de stad genomen die naar een park (Fitztroy Gardens) en de daarachterliggende wijk uit de Victoriaanse tijd leidt. Daarna op tijd terug naar het hostel omdat er dinsdag gezamenlijk gekookt en gegeten werd. Uiteraard pasta, want iets anders is te ingewikkeld. Tussendoor moest ik nog van kamer verhuizen omdat er vandaag een grote groep zou inchecken en die moetsen dus per sé in mijn kamer terecht kunnen. ’s Avonds ben ik naar de bar beneden het hostel een “paar” biertjes wezen drinken met twee Engelsen die op mijn oude kamer zaten. Was weer erg gezellig, alhoewel die Engelsen er wel weer een aardig tempo erop hadden zitten. Zij gaan hierna naar Nieuw Zeeland en dan gaan ze simpelweg “running out-of-money” doen. Wat er daarna gedaan zou moeten worden hebben ze eigenlijk nog niet over nagedacht. Rare vraag eigenlijk. Denken mensen daar dan over na??

Omdat ik nu aan de straatkant zit, en dus de beschijking heb over een raam was ik vanochtend alweer vroeg wakker. Zo vroeg zelfs dat ik op tijd was voor het Free Breakfast. Bij terugkomst op de kamer bleek er een Braziliaan bij mij op de kamer te zijn gekomen. Leuke gast. Hij is dokter en wil in australie komen werken, maar dat lukt nog niet erg aangezien ze moeilijk doen om zijn diploma’s te erkennen. Een paar jaar geleden schijnt er een dokter uit de USA (dokter Death) te zijn gekomen die eigenlijk geen dokter was en veel ellende heeft veroorzaakt waardoor ze nu alles driedubbel aan het checken zijn. Aangezien ik vorig jaar in Brazilie op vakantie was hadden we dus veel onderwerpen om over te praten. Zo legde hij uit dat de de beste Universiteiten van Brazilie de staatsuniversiteiten zijn. En om er voor te zorgen dat hier de beste studenten naar toe gaan hebben deze dan ook een zeer strenge toelatingsexamen. Maar als je naar een openbare middelbare school gaat kan je het toelatingsexamen niet halen met als gevolg dat de rijke kinderen die naar een privé middelbare school zijn gegaan naar de beste universiteiten gaan op kosten van de staat!

Wel keek hij op van de belastingen hier in Australie. Hij heeft hier nu een jaar als verzorger gewerkt en komt tot de conclusie dat hij 50% belasting moet betalen. Schandalig gewoon. in Brazilie betaal je al 20% en dat is teveel….

Zo zie je maar dat er altijd wel ergens iets niet klopt.

Daarna ben ik naar de parken in het zuiden van de stad gelopen. Eerst door de botanische tuin die erg indrukwekkend was. Net toen ik languit in het zonnetje op een bankje (overigens gesponsord) ging liggen deed de tuinman de waterkraan aan, zodat ik onder luid gelag weg moest rennen! Vervolgens via Albert Park naar de kust gelopen. Albert Park is dus een gewoon park dat een aantal weken voor de Formule 1 grand prix van Australië wordt omgetoverd in een race-circuit. De coureurs rijden dus over de gewone openbare weg. Na de race wordt het park weer teruggegeven aan de stad.

Het strand van Melbourne heet dus St. Kilda. Omdat het hier nu winter is (16,4 graden Celcius, 62% RV, gelezen vanaf het weerstation van de botanische tuin) zijn er erg weinig mensen op het strand. Behalve de Japanners dan….

En die waren weer afgekomen op een paar waggelende pinguins die hier dus schijnen te leven. Ik wist niet eens dat ze hier voorkwamen! Eerst zag ik een bord dat je je hond moest aanlijnen vanwege de pinguins, en even later zag ik ze dus echt. Australie is een echt vogelland!

Daarna toch maar met de tram terug naar de stad gereden (ca 8 km), gegeten en nu dus de weblog aan het bijwerken. Zodadelijk ga ik maar alvast mijn spullen pakken, want morgenochtend rijdt de bus om kwart over zes ’s ochtends weg. Zaterdag kom ik dus aan in Adelaide en zondagavond ga ik met Katrina uit eten.

O, ja, voor een ieder die alvast de foto’s willen zien? Die staan er nog niet op. Wellicht dat ik in Adelaide even de tijd heb om dat te doen? Tot horens!

Melbourne, 26 juli, 21:30 uur

Tussenverslag uit Melbourne

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Sunday July 23, 2006

Zo, dan is het nu even tijd voor een kort tussenverslagje. Nadat ik de vorige keer de weblog ge-update heb ben ik zoals aangegeven “even” een biertje gaan drinken. Ik ben begonnen in een kroeg die ze me in het Hostel aangeraden hadden en waar veel backpackers zouden komen. Nou vooruit, daar heb ik twee biertjes gedronken. Maar toen ik weer naar buiten ging en mij afvroeg: Wat nu?  kwam er op hetzelfde moment een Australier naar buiten die zich waarschijnlijk hetzelfde afvroeg. Dus zodoende raakten we aan de praat en heeft hij mij vervolgens een flink aantal kroegen van Melbourne laten zien. Hij bleek echter een enorme Jazz-liefhebber te zijn, waardoor ik nu alle Jazz-kroegen van Melbourne ken. We zijn geeindigd in een kroeg waar een enorm goede band optrad met BB-King himself achter de basgitaar en de toetsenist die met een sigaret in de mondhoek op een authenieke Hammond orgel solo’s zat weg te spelen waar The Doors nog een puntje aan konden zuigen. Al met al een zeer geslaagde avond, waarbij het dan ook meteen vijf uur ’s-ochtends werd voordat ik me weer in het Hostel meldde. De volgende dag (zaterdag) heb ik het free brackfast dan ook niet gehaald. Ben om een uur of één opgestaan waarna ik een broodje heb gehaald die ik hier in het park aan de Yarra-river heb opgegeten. Vervolgens heb ik de reis naar Adelaide geregeld. Ik vertrek dus donderdag ochtend om 06:00 ’s ochtends via de Great Ocean Road and Grampians National Park naar Adelaide. De reis zal drie dagen duren waardoor ik dus op zaterdag avond in Adelaide aankom. Op zondag heb ik met Katarina (en haar vriend) afgesproken die ik dus nog ken van de vorige reis naar Australie.

Gisteravond ben ik begonnen in een bar/disco waarvan ik dacht dat een kamergenoot mij die had aanbeveeld. Misschien dat de vrouwelijke (!) portier wat had kunnen zeggen. Of de hoeveelheid kale koppen die er rondliepen iets? Maar toen ik binnen was en net een pilsje wou bestellen viel het mij wel op dat er érg veel mannen binnen waren en vrijwel geen vrouwen. Terwijl ik rondkeek viel mijn oog op een levensgroote poster waarop stond: Friday night: men’s only. Het was zaterdag avond, maar nadat ik nog maar eens goed rondgekeken had begon het kwartje te vallen. Ik was dus in een homo-kroeg beland. Gelukkig had ik nog niets besteld en  ben toen maar weggegaan. De volgende kroeg was ondanks dat het een erg donkere kroeg was, en de mensen ook allemaal in het zwart, wel OK. Ze draaiden er goede muziek in de categorie: The Cure, Siouxsie and the Banshees en zelfs The Sisters of Mercy. Maar zelfs dat hield mij tegen een uur of drie niet meer wakker. Dus ben maar naar huis gegaan met als gevolg dat ik vanochtend wel op tijd was voor het ontbijt! Om nu maar meteen te denken dat ik gek geworden ben: Op zondag worden er live pannekoeken gebakken om 11:00 uur. Dus zowaar een free breakfast. Gezellig gekletst met een groep Oostenrijkse meisjes die hier voor een half jaar aan de Universiteit komen te studeren en nog een kamer zoeken. Schijnt moeilijk te zijn, waardoor ze morgen aan de intro-week beginnen terwijl ze nog in een Hostel wonen. Leuk is anders!

Vanmiddag ben ik, samen met nog 39.736 andere mensen naar een Australische Football Wedstrijd wezen kijken in het Telstra Stadion. Ik kende en ken de regeles nog niet. Het lijkt meer op een georganiseerde knokpartij en af en toe wordt er een soort van rugbybal tussen twee palen geschopt. Wel viel mij op dat het publiek zich voorbeeldig gedroeg. Hier gaan ze dus echt met het hele gezin naar een wedstrijd kijken. Ook zitten de fans van beide partijen gewoon naast elkaar in het stadion. En ook hier deugde er niets van de scheidsrechter aangezien links van mij een Geelong “cats” fan zat en rechts een vrouw die de Western Bouldogs “dogs” aanmoedigde. Volgens de man links van mij had was de scheidsrechter ontzetten partijdig en elke keer als de tegenstander een goal maakte kwam dat doordat de scheidsrechter onterecht geen strafschop toepaste. Laat nou net de mevrouw rechts van mij dezelfde mening te zijn toegedaan, maar dan precies andersom! Kortom het was een spannend gevecht tussen de cats en de dogs die pas 30 seconden voor het einde beslist werd in het voordeel van de cats. Mijn oude gymleraar Kloen had dus wel gelijk door eerst een uurtje te gaan boksen alvoorens we een wedstrijd Australiesch Footbal speelden. Maar toen begreep ik de regels ook al niet….

Daarna wat door de Docklands wezen slenteren. Melbourne is echt een stad waarbij je de sfeer moet opsnuiven. Er is geloof ik niet echt iets wat er tussenuit springt. Je moet de stad gewoon ervaren. En dat is dus precies wat ik de komende dagen ga doen. Vanavond ga ik denk ik eens lekker vroeg naar bed zodat ik morgen een hele dag heb. Heb hier dus nog drie volle dagen. Ik hoop dat ik hierna even de tijd heb om te bloggen wat er in de tussentijd allemaal gebeurt is. Tot dan!

Melbourne, 23 juli 2006, 21:30 uur

Aangekomen in Melbourne

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Friday July 21, 2006

Zo, ik ben goed aangekomen in Melbourne. Precies op tijd; om 20:00 uur lokale tijd en 12:00 uur Nederlandse tijd liep ik het vliegtuig uit. Door de douane komen duurde echter nog wel een uur. Daarna een buskaartje gekocht die mij via een overstap recht voor het Hostel heeft afgezet. Onderweg nog gezellig gekletst met een jonge Nieuw Zeelander die in Nederland geboren was. Hij had een skatebord onder de arm en vertelde dat hij Nieuw Zeelands kampioen skeetborden was. En dan niet op de half-pipe maar gewoon trucjes doen op de vlakke vloer. Hij komt hier om bij één of ander kampioenschap Nieuw Zeeland te vertegenwoordigen. Daarom werd hij met z’n skateboard bij een luxe hotel afgezet. Eens kijken wat de portier ervan vindt als hij daarmee de trap af komt sk8ten….

Daarna ben ik zelf ingescheckt in het hostel. Is denk ik wel een goede keus. Redelijk netjes. Woensdag aan het eind van de werkdag heb ik dat nog even geregeld (nog bedankt Lizelot(te!)). Toen ik op mijn kamer kwam zat daar een Koreaan op z’n bed met een laptop een kaart-spelletje te spelen. Het moet niet gekker worden. Het schijnt dat er ook een Ier op de kamer zit (Dat is altijd wat minder aangezien die meestal luidruchtig zijn). Ik slaap zelf gelukkig achter een muurtje zodat het lekker donker is. Kan ik morgen lekker uitslapen. En dan mis ik het ”Free Brackfast tussen zes en acht uur ’s-ochtens”  waarbij het texaanse meisje van de balie lachend aan toevoegde ” If you’ ll make it”. Nou denk het dus niet! Ik denk trouwens dat helemaal niemand dat haalt. Als je het wel haalt zijn zij waarschijnlijk in alle staten. Is er iemand voor het ontbijt?  Maar daar hebben wij niet op gerekend! (Mischien de Koreaan op mijn kamer net toen ik weg wou gaan ging hij slapen). Net als de “30 min. free internet each day”. Moet je je naam op een briefje schrijven en dan krijg je een tijdslot. Heb het even gechekt om 2:30 uur ben ik aan de beurt. Dus ook niet.

 

Nadat ik de spullen op de kamer heb gelegd ben ik mij dus eerst even goed gaan opfrissen. En dat was wel nodig ook zeg. De vorige keer heb ik toch verteld van de geuren die die franse mevrouw verspreidde? Nou ik kan uit eigen ervaring zeggen dat aan het eind van de vlucht het hele vliegtuig ontzetten veel scheten aan het laten was. 24 uur alleen maar zitten en eten en drinken is niet goed voor de mens. Sterker nog het zou zelfs wettelijk verboden moeten worden om langer dan 24 uur in het vliegtuig te zitten. Zelfs een heel lief, leuk en schattig meisje dat een eindje verderop zat liet een grote scheet toen zij zich omdraaide. Koot en Bie zeiden al “Nog mazzel dat er geen geur door de radio (internet) komt”. Maar goed ik ben dus helemaal opgefrist de stad in gegaan om een internet café te zoeken. Heb ik dus wel gevonden, maar iedereen keek mij dus weer wel raar aan. Het is hier dus winter en ’s-nachts dus ook best koud. Ik heb geen jas meegenomen uit het hostel en loop hier dus in een t-shirtje door Melbourne terwijl iedereen een dikke jas aanheeft. Zodadelijk ga ik dus maar eens een kroeg opzoeken om een lekker koud biertje te pakken (verkopen ze niet in het Internet café). Heb nog best wel wat in het vliegtuig kunnen slapen en ben dus ook niet moe. Morgen ga ik eerst uitslapen en daarna de verdere reis regelen. Wat ik tot nu toe van Melbourne gezien heb bevalt mij wel. Maar goed het is dus ook vrijdagavond. Als ik dus meer weet dan zet ik het wel weer op de website! Prettig weekend.

Olaf, Melbourne 23:45 uur.

Tussenstop in Hong Kong

Bloged in Australie 2006 by Olaf1 Friday July 21, 2006

Zo, de kop is eraf. De tanks van de Boeing 747-400 Longreach zijn leeg, dus staan we nu even aan de pomp van het altijd pittoreske Hong Kong. Nu op het nieuwe vliegveld waar ik dus nog nooit ben geweest. God, wat kunnen die Chinezen toch overal weer een Disneyland van maken. Maar de geveltjes zijn mooi….

De laatste dagen dus weer veel te druk geweest om alles af te maken. Maar het is gelukt. Gisteravond heb ik tot 1 uur alles ingepakt. Is wel aardig gelukt aangezien ik de rugzak dit keer eens niet helemaal nokkie-vol heb gestopt. Vanochtend alles in huis afgesloten. Koelkast uit etc. Anders staat ie dan toch maar 7 weken voor nop te ronken. De bus was vanochtend dus te vroeg, en omdat de zomerdienstregeling nu maar om het kwartier ging dacht ik dat ik dan maar alvast een stukje kon gaan lopen. Maar dat is in ieder geval een voordeel om in de zomer op vakantie te gaan… kan je lekker de koelte opzoeken. Dus bij de volgende bushalte toch maar op de volgende bus gewacht. De rest ging alles op rolletjes, met de nieuwe Utrechtboog ben je dus binnen een half uur van Utrecht CS naar Schiphol. Daarna ingecheckt en maar meteen doorgelopen naar de gate. Toen ik daar op een bankje zat kwam er een hond mij gezelschap houden. Ha, leuk, hondje denk je dan: even aaien (niet doen in een Almerens cafe trouwens Huub!). Nou hier dus ook niet doen, want even later kwam er een douane man achteraan om de verslaafde hond weer mee te nemen. Komt toch niet zo goed over als je goede maatjes bent met de drugshond van Schiphol. Maar goed dat ik niets gebruik. De vlucht naar Londen duurde maar een uurtje, en daarna kon ik meteen doorlopen naar het vliegtuig dat mij naar Melbourne zal brengen. Ik zat aan het raampje zodat ik alles goed kon zien, en natuurlijk even lekker met het kussen ertegenaan om nog wat te slapen want dat had ik de laatste tijd te weinig gedaan. Naast mij zat een frans stel, waarbij de vrouw op een gegeven moment de schoenen uit deed. Nu snap ik waarom de fransen zo dol zijn op die stinkkazen. Wat een lucht! Maar goed zo dadelijk heb ik dan een ander plekje want iedereen moet weer opnieuw inchecken vanwege veiligheidsredenen. Dus dat ga ik nu dan maar doen.

Tot Melbourne!

O, ja: Je kunt commentaar geven door rechtsonderaan op Comments te drukken.

Honk Kong, vrijdag 21 juli om 08:00 uur plaatselijke tijd (02:00 uur Nederlandse tijd)

Olaf.

Weer weblog geopend

Bloged in Australie 2006 by olaf Wednesday July 12, 2006

Vandaag 12 juli 2006 heb ik weer een weblog geopend. Het is een iets ander programma dan de vorige keer, maar dan kan er hopelijk ook veel meer mee. Ik zal deze keer waarschijnlijk wat minder kunnen schrijven aangezien ik wat minder in bewoond gebied verblijf. Voor de duidelijkheid: Ik vertrek op donderdag 20 juli en kom op woensdag 6 september weer terug in Nederland. Ik ben dus precies zeven weken weg. 

Mijn reisschema is als volgt:

20 juli: Amsterdam ->Melbourne (via Hong Kong)

21 juli aankomst Melbourne (avond)

22 t/m 26 juli Melbourne

26 juli - 30 juli Via Great Ocean Road naar Adelaide

30 juli - 3 augustus Adelaide

3 - 5 augustus Trein naar Perth (18:40 uur)

5 augustus aankomst Trein in Perth (09:10)

5 - 7 augustus Perth.

Hier heb ik op 7 augustus met Marcel afgesproken. Het reisschema is verder als volgt:

8-aug Perth - Cervantes

9-aug Cervantes - Kalbarri

10-aug Kalbarri NP

11-aug Kalbarri - Monkey Mia

12-aug Monkey Mia - Coral Bay

13-aug Ningaloo Reef

14-aug Ningaloo Reef

15-aug Cape Range NP (evt naar Giralia overnachting)

16-aug Coral Bay (of Giralia) - Tom Price/Karinji NP

17-aug Karinji NP

18-aug Karinji NP

19-aug Karinji NP - Millstream Chich. NP

20-aug Millstream Chichester NP - Eighty miles beach

21-aug Eighty miles beach - Broome

22-aug Broome

23-aug Broome - Fitzroy Crossing

24-aug Fitzroy Crossing - Tunnel Creek NP - Windjana Gorge NP

25-aug Windjana Gorge NP - Mt Hart

26-aug Mt Hart - Mt Elizabeth

27-aug Mt Elizabeth - El Questro station

28-aug El Questro station - Bungle Bungle

29-aug Bungle Bungle NP

30-aug Bungle Bungle NP - Kununurra

31-aug Kununurra - Gregory NP (of Keep River NP)

1-sep Gregory NP

2-sep Gregory NP - Litchfield NP

3-sep Litchfield NP

4-sep Litchfield NP - Darwin

5-sep Darwin => NL

6 september Aankomst op Schiphol

 

Zo, nu weten jullie al globaal mijn planning. 

Olaf.

Laatste verslag vanuit Utrecht

Bloged in Australie 2004 by olaf Wednesday September 8, 2004


Zoals iedereen heeft kunnen lezen ben ik ondertussen weer goed in Nederland aangekomen. Het heeft wel een 38-uurige vliegreis tot gevolg gehad. Startend in Darwin via Adelaide naar Sydney. Daarna naar Singapore en tenslotte naar Frankfurt en vervolgens door met de KLM naar Amsterdam. En tussen iedere vlucht een paar uur wachten. Precies op tijd aangekomen alhoewel we een uur te laat uit Singapore waren vertrokken. Maar de piloot had toestemming gekregen om een alternatieve route te vliegen. Toen ik eens een keer het GPS systeem checkte zaten we net boven Kabul/Afghanistan. Leuke alternatieve route!
En als toetje (en omdat m?n vrije dagen op waren) ben ik meteen de volgende ochtend (dinsdag) weer gaan werken. En dat valt niet mee. Na alle vrijheid om nu weer in het gareel te lopen en weer gewoon je dagelijkse bezigheden op te pakken is best wel moeilijk. Maar je collega?s en telefoontjes zorgen er wel voor dat je gauw genoeg weer in het ritme komt. Daarnaast heeft de gemeente nog voor wat actie gezorgd door studentenwoningen tegenover m?n huis te plannen (bedankt!).
Ik wil iedereen nog bedanken voor de interesse die iedereen getoond heeft en veel plezier bij het werken toewensen.
Olaf

Twaalfde verslag vanuit Darwin

Bloged in Australie 2004 by olaf Saturday September 4, 2004

 
Zoals beloofd schrijf ik nu mijn belevenissen van de laatste dagen en de tour naar Litchfield en Kakadu National Park op.
Enzo onze Siciliaan (die het trouwens erg moeilijk vindt om illegaal werk hier in Australie te vinden, want dat is op Sicilie toch erg gemakkelijk?) was de volgende ochtend dus overal doorheen geslapen en terwijl iedereen al in de bus zat moesten we hem nog wakker maken! En het belangrijkste dat je dan moet doen is ervoor zorgen dat je haren netjes zitten en niet je koffer inpakken…..
Enfin, samen met nog twee extra Australische meisjes zijn we dus weer naar het zuiden naar Litchfield N.P. gereden. Dit park bestaat vooral uit erg veel watervallen.
Onze eerste stop was echter bij termieten heuvels. Deze heb je in twee soorten, de magnetische die noord-zuid zijn georienteerd en kathedraalvormige. Sommige van de heuvels die we gezien hebben zijn wel 5 meter hoog! Daarna zijn we doorgereden naar een waterval met meertje (Florence Falls) waarin we gezwommen hebben. Na een blik op een aantal andere watervallen te hebben geworpen hebben we ’s-middags nog bij Wengi Falls gezwommen en zijn we weer doorgereden naar Kakadu National Park.
N.B. Klik op More voor de rest van het verhaal.

(more…)

Elfde verslag vanuit Darwin

Bloged in Australie 2004 by olaf Friday September 3, 2004

 
Zo, sinds het vorige verslag heb ik weer veel gereist. Grofweg valt de reis in twee delen uiteen. Als eerste de lange weg door de woestijn naar Darwin en daarna een paar dagen naar natuurparken in de omgeving van Darwin. Vanwege de tijd vindt je hier het eerste gedeelte van de reis weergegeven.
N.B. klik op MORE voor de rest van het verhaal.

(more…)

Tiende verslag weer vanuit Alice Springs

Bloged in Australie 2004 by olaf Thursday August 26, 2004


Als eerste wil ik idereen bedanken voor het commentaar (al dan niet op de website). Het kost inderdaad af-en-toe wat moeite om de website bij te houden maar wetende dat jullie dit allemaal graag (!?) lezen houdt het bij mij de moed erin om de site up-to-date te houden.

Na het schrijven van het vorige verslag ben ik met Daniel de Zwitser eerst in een caf頥en biertje wezen drinken en daarna zijn we naar een Zwitsers restaurant hier in Alice Springs gegaan. Na het eten van een kaas-fondue (met daar aan het eind nog een rauw-ei doorheen geroerd) zijn we naar de lokale saloon gegaan. Dat was echt een ervaring aangezien het zaterdag avond was. Dat betekent dat de lokale bevolking van heinde en ver van hun Cattle stations komen om daar bier te gaan zuipen (uiteraard aangevult met wat verdwaalde touristen). De DJ was ook tevens de lokale radio-DJ waardoor de muziek af-en-toe werd stopgezet voor een telefoontje van iemand die een verzoek plaatje komt aanvragen of wil vragen of iemand z’n koe gezien heeft of gewoon relatie-advies wil hebben. Ook het dansen op de dansvloer gaat wat lomper, maar dat doet mij meteen weer denken aan de Varsseveldse kermis die ik nu dus aan het missen ben.
De volgende ochtend vroeg (7 uur) met de taxi naar het afgesproken punt gegaan waar de volgende (Connections) tour zal beginnen. Aldaar aangekomen meteen kennis gemaakt met de groep die aan het ontbijten was. Wat ik in het vorige verslag eigenlijk vergeten te melden was is dat je met een tour eigenlijk een heel ander soort mensen tegenkomt. De mensen die een tour doen zijn wat serieuzer en wat vaker gewoon op vakantie. Daardoor wordt er ook minder gedronken en is iedereen gewoon op tijd.
De group bestaat nu uit 22 personen van allerlei nationaliteiten: Een IJslandse, Finse, Oostenrijkse, twee Duitse zusjes, een noordduitse Muziekante, een Fransman, een Italiaanse, een Siciliaan, weer een groep engelsen en schotten, een Kiwi (Nieuw Zeeland), een Australier en een Australise(Katarina) die op de vraag waar ze vandaan komt antwoorde met: Biloewiela, niet wetende dat iedereen gewoon het land bedoelde. Vooral met de laatste heb ik de afgelopen vier dagen veel opgetrokken.
N.B. klik op More voor de rest van het verhaal.

(more…)

Negende verslag vanuit Alice Springs

Bloged in Australie 2004 by olaf Saturday August 21, 2004

Zo na de drukte heb ik weer even tijd om de boel bij te werken. Zoals gezegd heb ik de eerste dag in Cairns eindelijk eens een beetje kunnen bijkomen en de was etc. kunnen doen. ’s-Avonds nog met Marc naar een vriendin van hem geweest die ook in Cairns verbleef. Zij was al vijf (!) weken de hele dag een beetje in het Hostel aan het ronddwalen en dus blijven hangen in Cairns (of all places!). Overigens wel in een zeer goed Hostel (Gilligans) dat eigenlijk meer op een resort lijkt (kortom moral van het verhaal de meeste backpakers willen ook gewoon in een luxe hotel maar kunnen dat gewoonweg niet betalen en geven er daarom op af!). Nu moet ik eigenlijk nog wel eens wat zeggen over al die Backpackers hier. Volgens mij zijn er grofweg 3 verschillende groepen. De eerste zijn de 18-24 jarigen die meestal net een studie hebben afgemaakt en dan geld krijgen om op reis te gaan. Deze groep maakt het helemaal niet uit waar ze zijn maar willen vooral de hele dag feesten (je weet wel voor het eerst weg uit de vertrouwde omgeving gaan alle remmen letterlijk los). Sommigen komen wel op een 1-jarig working-holiday visum en nemen dan wel alle baantje aan die ze kunnen krijgen (zo kwam ik een Duits meisje in Sydney tegen dat Cock-rings op de Sexpo verkocht!). Maar meestal verdrinken ze het verdiende geld dezelfde avond weer waardoor ze meestal niet verder komen dan 1 plaats. De tweede groep bestaat grofweg uit 20-30 jarigen en die gaan er een jaartje tussenuit omdat er iets mis is in hun leven (studie loopt niet, weten niet wat ze moeten doen, relatie uit, ontslagen, etc.). Deze groep (is denk ik de grootste) komt naar Australie om eens goed over hun leven na te denken. Ze komen meestal op een 1-jarig working-holiday visum en proberen met baantjes af-en-toe wat geld bij te verdienen (maar hebben hier meestal geen zin in). Om vooral maar geen geld uit te geven blijven een heleboel van deze lui ergens hangen en doen de hele dag dan ook niets. Zo heb ik mensen in bijvoorbeeld Hervey Bay ontmoet die daar al drie weken zitten maar nog niet eens naar Fraser Island zijn geweest.
De laatste groep zijn de mensen die gewoon een aantal weken (of maanden) op vakantie zijn. Dit is grofweg de groep 25-35 jaar (natuurlijk ook ouder, maar dan kom ik ze meestal niet meer tegen in een hostel met stapelbedden). Deze zijn wat serieuzer en meer bewust van hetgeen ze zien. Kortom vooral aan de eerste twee groepen kan je je af en toe ergeren (en die bestaan dan meestal weer uit engelsen dus dat is dan weer makkelijk). Het is sowieso al wennen om in een hostel te verblijven. Meestal heb ik in een kamer voor 4 personen geslapen met twee stapelbedden. Als het kan probeer je altijd zo snel mogelijk het onderste bed te bemachtigen. Maar dan nog is de kans dat iemand snurkt 100%. Ook is er altijd wel iemand aan het stappen en komt dan om half vier ’s-nachts ladderzat thuis en doet dan het licht aan en maakt veel lawaai. Maar goed was dan even een uitwijding voor het volgende verhaal.
N.B. druk op More voor de rest van het verhaal.
(more…)

Vanaf heden staan de eerste vier fotorolletjes op het net. Klik hier rechts op de vier links!

Bloged in Australie 2004 by olaf Tuesday August 17, 2004

007_7 (16k image)
(more…)

Achtste verslag vanuit Cairns

Bloged in Australie 2004 by olaf Tuesday August 17, 2004

Er is sinds mijn vorige verslag weer veel gebeurd. Zat ik in het vorige verslag nog te klagen dat ik constant bezig was en geen tijd had om te relaxen of iets anders te doen, moest ik nadat ik het vorige verslag geschreven had 5 uur wachten op de bus terwijl ik de kamersleutel al had ingeleverd. In iedere Hostel moet je namelijk om 10:00 uur uitchecken, maar omdat wij de nachtbus zouden nemen die om 21:00 uur zou vertrekken moesten we nog wat tijd doden. Die middag zijn we naar het haaienmuseum van Vis Haslop in Harvey Bay gegaan. Afgezien van enkele spectaculaire foto?s was daar niet zo veel aan. Het museum ging vooral over Vic Haslop zelf en hoeveel haaien hij wel niet had gevangen en hoe gevaarlijk ze wel niet kunnen zijn.

?s-Avonds dus de nachtbus genomen. Ik was zo moe dat ik de film niet heb afgezien en in slaap ben gevallen. Goed doorgeslapen want ik werd pas om 7:00 uur de volgende morgen wakker (Uiteraard wordt je tussendoor wel eens wakker als de bus stopt o.i.d. maar dan slaap je natuurlijk gewoon weer door). Hierna was het nog 2 uur voordat we in Airlie Beach aankwamen. Daar werden we weer afgehaald door het Hostel en hebben we onze kamer betrokken. Deze bleek een enorme klerenzooi te zijn door drie engelse meiden. Ook leek het stapelbed bijna in te storten. Als backpacker probeer je namelijk altijd als eerste de kamer in te komen en het onderste bed te bemachtigen. Maar in dit geval vond ik dat geen prettig idee en heb de matras toen maar in de keuken gelegd en ben daar gaan slapen.
Klik op MORE voor de rest van het verhaal.
(more…)

Zevende verslag vanuit Hervey Bay / Fraser Island

Bloged in Australie 2004 by olaf Monday August 9, 2004

Zo eindelijk weer eens even tijd om de boel bij te werken. Ik moet zeggen dat ik sinds ik in Australie ben aangekomen nog geen moment alleen ben geweest of me ook maar 1 seconde heb verveelt. Heb ik speciaal een MP3 speler gekocht voor de reis. Ik heb hem tot nu toe nog maar 3 uur gebruikt en ik hoef hem nog niets eens op te laden. Ook ’s-avonds steeds afgesproken om vanalles te doen. Alle Hostels hebben hier wel TV-rooms waar iedereen TV loopt te kijken, maar een ander doel dan een tijdelijke opslag van de bagage heb ik er nog niet aan kunnen geven. Ook heb ik nu eens voor het eerst een keuken bewonderd (verder niets!) zoals alle Hostels die hier hebben. Allemaal koelkasten met glazen deuren waar je je voedsel in kan bewaren (wel met een label erop wanneer je weer weggaat anders wordt het weggegooid). De keukens zijn verder best wel goed uitgerust, maar ik denk niet dat ik er gebruik van ga maken gezien de verkeur van mijn reisgenoot Mark van lekker eten. Hij is thuis namelijk kok van beroep en houdt er dan ook van om lekker te gaan eten.
Onder More tref je aan wat ik de afgelopen periode heb meegemaakt.
(more…)

Sydney genomen vanaf de brug

Bloged in Australie 2004 by olaf Wednesday August 4, 2004

{{popup Sydney.jpg Sydney 640×424}}Sydney

Eerste foto vanuit Sydney

Bloged in Australie 2004 by olaf Wednesday August 4, 2004

Bankje (109k image)
(more…)

Zesde verslag vanuit Brisbane

Bloged in Australie 2004 by olaf Wednesday August 4, 2004

Zo, sinds het vorige verslag is er weer veel gebeurd. Zoals gezegd toen we in Byron Bay aankwamen waren er allemaal Hippies in de stad. Later bleek waarom. Het was namelijk volle maan, en ze kwamen op 驮 of andere Full Moon Party af. Dus allemaal rare lui die stoned in de stad rondliepen. Toen wij (ikke met Mark en Richard) om een uur of 21 nog ergens wilden gaan eten bleek alles al gesloten. Dus moesten we het met een broodje Kebab doen. Nu zijn die hier wel anders dan in Nederland (meer met een soort pannekoek eromheen en daarna in de grill), maar daar heb ik het dus toch al wel mee gehad. Het lukt trouwens nog steeds niet echt om regelmatig te eten. Ik neem dan ook geen eten mee in de rugzak en ben dan afhankelijk wat je ergens kan kopen. Maar goed eergisteren (maandag) zijn we na de lunch met drie Mountain bikes die we van het Hostel te leen kregen wezen fietsen. Australiers zijn volledig bezeten van veiligheid dus moesten wij ook weer van die rare helmen op. De tocht was werkelijk schitterrend, de berg op naar de vuurtoren. Deze staat op een kliff en op het meest oostelijke puntje van Australi뮠Het laatste stukje omhoog brak echter mijn rechter trapper spontaan af. In plaats van terug te gaan wat de anderen zeiden zijn we het laatste stukje maar omhoog gelopen. Het uitzicht daar is werkelijk fantastisch! Je staat dus bovenop een kliff en kijkt uit over twee baaien met schitterend wit zand en in de verte bergen. Maar…. in de zee stikt het van de walvissen. Die zie je dus ook gewoon langszwemmen als je op het bankje zit. Schitterend gezicht! Heuvel af dus maar weinig geremd om zo ver mogelijk in het stadje terecht te komen. Lukte aardig alhoewel het best wel snel ging.
N.B. voor vervolg klik op more
(more…)

Vijfde verslag vanuit Byron Bay

Bloged in Australie 2004 by olaf Sunday August 1, 2004

Nadat ik het vorige verslag geschreven had ben ik enorm wezen stappen in Sydney. Met een groep engelsen langs allerlei pubs ik weet niet waar allemaal. Tenslotte ijn we in de Ierse pub (schrugly Murphy of zoiets) bij George Street aangeland. Daar speelde een fantastische live-band die avond (let op: door de weeks). Dat was erg leuk en ik stond dan ook vooran te dansen. Maar de grootste grap was wel dat ik hetzelfde shirtje aan had als de bandleden, maar dan net andersom zij: blauw shirtje met roode mouwen, en ik een rood shirtje met blauwe mouwen. Met als gevolg dat iedereen op mij af kwam om te horen of ik bij de band hoorde. Het dansen waren ze ook al niet gewend want er werden ook al foto’s genomen terwijl ik aan het dansen was: Je weet wel die gek uit Nederland.
Enfin het eind van het liedje was dat ik de volgende dag pas om een uur of ייn wakker werd. Ben daarna nog eens rustig door de stad wezen lopen. Voor de laatste keer de sfeer wezen proeven. aan het eind van de middag nog een beetje door de Botanische tuinen wezen wandelen en geeindigd op het mooie punt (Mrs. maguarie chair) alwaar alle mooie foto’s van de Opera House worden genomen. ik heb er dus ook maar een paar genomen met de ondergaande zon. ben benieuwd of die gelukt zijn.
N.B. Voor de rest van het verhaal klik op more.
(more…)

Vierde verslag vanuit Sydney

Bloged in Australie 2004 by olaf Thursday July 29, 2004

Zo, ik ben nu precies twee dagen in Sydney en er is alweer veel gebeurd. Nadat ik op het vliegveld ben aangekomen ben ik met de roltrap omlag gegaan, kaartje gekocht, alwaar na 2 minuten de trein (eigenlijk meer een soort Metro) er al aan kwam. Ingestapt en na een kwartiertje was ik al op Sydney Central Station. Het Hostel (Wake-UP) dat ik geboekt had ligt dus pal naast het station. Toen ik zo ’s-ochtends vroeg vol bepakt (Grote rugzak op de rug en kleine rugzak op de buik) zo door de stad liep begon ik me voor het eerst een backpaker te voelen. Toch iets te veel meegenomen… Maar toen ik na een paar meter bij het Hostel aankwam wist ik dat ik waarschijnlijk weinig echt met de rugzak op zal lopen. De rest van de reis waarschijnlijk van busstation naar Hostel (als ze je al dan niet komen ophalen) en weer terug. Dus het boeit eigenlijk niet hoeveel gewicht je bij je hebt (Als je tenminste niet van plan bent om een week lang door de bergen te trekken (He Jeroen&Mike&Frank&Rien, hoe ging het in de Dolomieten?).
Ik was dus al om 8:30 in het Hostel en de kamer was nog niet geheel klaar, maar ik kon wel m’n spullen achterlaten en even lekker een douche nemen. Om 9:30 uur ben ik toen de stad ingegaan.
N.B. Klik op more om de rest van het verslag te lezen!
(more…)

Derde verslag vanuit Sydney!

Bloged in Australie 2004 by olaf Tuesday July 27, 2004

Hoe komt het toch dat de Zeeuwse invloeden zo ver reiken…. ook hier is het weer gratis internetten geblazen (u aangeboden door Samsung) (was Abel Tasman soms een Zeeuw?). Ik ben dus goed en wel in Sydney aangekomen. Iets vermoeider dan verwacht, maar toch onverwacht fris. In Singapore ging het kleine Italiaanse meisje dat naast mij zat uit het vliegtuig, en kwam er een Australische Footbal speler voor in de plaats. Iets krapper dus! Ook nog even een klein incidentje aan boord gehad. Toen ik een pen uit m’n dagrugzakje wou halen en de klep boven opendeed viel er een andere tas boven op het hoofd van die persoon voor mij. Dat was toch al een heetgebakerde griek die er meteen een drama van maakte, cabinepersoneel erbij, een gigantische zak eis boven op zijn hoofd, en het personeel maar zeggen dat dat inderdaad wel eens voorkwam etc. 5 minuten later was er niets meer aan de hand en zat hij weer gewoon TV te kijken, erg opvliegend type. In Sydney (na ca. 7 uur vliegen) bleek de wind uit de verkeerde kant te komen en mochten we maar op 1 landingsbaan landen en die ging over land. Normaal maakt het vliegtuig een grote boog en komt vanaf de kust aanvliegen. En omdat ze ook hier milieuactivisten hebben moesten we meer dan een uur rondjes cirkelen totdat het 6 uur ’s-ochtends was en we konden landen. Daarna aangekomen ging alles vrij snel. Marcel had mij al geadviseerd om de douanepapieren getrouw in te vullen. Dus toen ze vroegen of ik iets eetbaar bij mij had heb ik ja gezegd (ik had tenminste een zak met snoepjes bij me). Dus moest ik via “something to declare” naar buiten. De douane lachen en zeiden dat dat niet de bedoeling was (vis, vlees, eieren planten etc.) en mocht ik doorlopen. De rest staat nu noch in de rij bij “Nothing to declare”. Want dat is namelijk de grap, je wordt toch wel gecontroleerd (100 %) controle maar risceert wel een enorme boete. En die rij is dus nu inmens lang aangezien er op een gegeven moment 6 Boeing 747 aan het rondcirkelen waren en tegelijkertijd binnenkwamen. Zo ik heb nu geld gepint (ging perfect) en ga zo op weg naar de trein. Ca. 20 minuten naar de binnenstad en bij het treinstation is ook m’n eerste Hostel(wake-up) gevestigd. Even incheken en douchen en dan de stad in. Tot de volgende keer. olaf

Tweede verslag uit Singapore

Bloged in Australie 2004 by olaf Monday July 26, 2004

Niet dus. Het vliegtuig (Boeing 747-400 Longreach) maakt dus wel een tussenstop in Singapore. Hier wordt het bijgetankt, en stappen sommige pasagiers uit. Dat betekent na 11 september dat zij wellicht iets in het vliegtuig kunnen achterlaten. Dus moeten wij er ook uit en maar liefst 驮 uur wachten hier op het vliegveld van Sydney. Maar daar hebben ze ook tegen de zeeuwse gewoontes in gratis Internet (Nu aangeboden door NEC!). Verder perfecte vlucht gehad. 2 films gezien op het media center dat in ieder stoel is ingebouwd (kan je kiezen uit ca. 10 films, GPS-info, het nieuws en je kunt er zelfs spelletjes op spelen). Kijken of ik straks ook nog een beetje kan slapen. Dan kom ik tenminste lekker fit en uitgeslapen aan in Sydney en geen last van een jet-lag. Verder perfecte service aan boord van Quantas. Zo nu moeten we geloof ik weer gaan. Tot Sydney. Olaf

Eerste verslag onderweg

Bloged in Australie 2004 by olaf Sunday July 25, 2004

Zo, de kop is eraf. Ik sta nu op het vliegveld van Frankfurt (gratis!) te internetten. Hier op het vliegveld is het net zoals in Italie. Een of ander bedrijf sponsort (hier Samsung in Italie Vodafone) als gevolg dat iedereen hier zojn of haar tijd aan het doden is met het Internet. Maar goed, gisteren tot na 18:00 uur (de winkels wouden dichtgaan) spullen wezen kopen in de stad. Vanochtend lekker uitgeslapen, en toen het moeilijkste gedeelte van de reis ondernomen. De grond lag bezaaid met allerlei spullen die volgens mij mee moesten, en ik had een gloednieuwe rugtas die nog in elkaar gezet moest worden. Maar dankzij de telefonische helpdesk van Marcel Dieleman (Die mij vertelde om eerst maar eens 驮 derde van alle spullen thuis te laten) is alles er toch in 驮 keer ingegaan. Netjes alles in een kleine plastic tasjes, sokken bij sokken en broeken bij broeken etc. De tas kon volledig dicht, en de bovenkant hoefde ik niet eens te verhogen (want dat kan met mijn superdeluxe rugzak, 20 liter extra). Op het laatste moment kwamen Erwin en Saskia nog even langs om afscheid te nemen. Zij waren die nacht ook net van vakantie teruggekomen. Enfin, om 15:30 uur de bus, om 16:02 de trein en om 16:30 was ik op Schiphol. Daar weer enorm zitten worstelen met de Flightbag om de rugzak heen. Had ik net door hoe het ding werkte, en had ik de rugzak er volledig in, dacht ik dat het wel handig zou zijn om er een slotje omheen te doen (de rits dan) zodat niet iemand er stickum drugs o.i.d. in zou kunnen doen. Maar ik had het slotje natuurlijk niet in m`n handbagage gedaan. Gevolg was dat ik op het vliegveld m`n hele rugzak uit mekaar aan het slopen was om dat stomme slotje te vinden (en ondertussen gutste, letterlijk!!!, het zweet van m`n gezicht, want ik had de jas niet uitgedaan). Uiteindelijk gevonden, alles weer in elkaar gezet. Flight bag dicht …… en toen keek ik naast mij en lag daar nog een toiletas. Dus weer alles open etc. Uiteindelijk alles erin. De tas weegt 18 Kg, iets te zwaar want ik wou maar 15 Kg meenemen. Volgende keer dan maar weer, ik heb nu alvast spijt van spullen die ik mee genomen heb. Verder goede vlucht naar Frankfurt gehad. Evcen dooringechecked (Naast mij stonden een Bosnisch meisje en jongen van een jaar of 18, 19 en die gingen ook naar Australie op vakantie, maar boekten wel eerste klas in! Goede Stufi hebben ze daar in Bosnie! Klopt dus helemaal niks van, ze zagen er eerlijk gezegd ook een beetje louche uit. Zo nu ga ik eens een hapje eten, niet hier bij de Golden Arches, want die zal ik in Oz nog wel zien, waarschijnlijk een lekkere Scheinebraten of CurryWurst, want dat zal ik daar wel niet te eten krijgen. Het volgende verslag zal wel uit Sydney komen. Olaf

Nu ook de foto’s van het Broederschap op Malta online!

Bloged in Australie 2004 by olaf Thursday July 22, 2004

foto13 (20k image)
(more…)

Foto’s Malta

Bloged in Australie 2004 by olaf Thursday July 22, 2004

De Malta foto’s zijn via een link te downloaden!

Opening Website

Bloged in Australie 2004 by olaf Thursday July 22, 2004

Vanaf vandaag (22 juli 2004) hou ik een weblog bij waarin ik alle verhalen en foto’s plaats. Zo kan een ieder zelf bepalen of hij of zij het leuk vindt om het door te lezen en de foto’s te bekijken. Ik zal dus geen e-mails sturen.

Olaf

24 queries. 0.439 seconds.
Powered by Wordpress
theme by evil.bert